- به عنوان پیشگفتار 1
- [مقدمه مؤلف] 6
- کوکب اوّل: «در بیان فضیلت قرآن» 7
- تنویر اول: در بیان فضیلت قرآن و حامل آن 7
- کوکب دوم: «در بیان فضیلت حامل قرآن است» 8
- کوکب سوم: «در بیان صفات قُرّاء قرآن و اصناف ایشان است» 9
- کوکب چهارم: «در بیان آداب خواندن قرآن است» 13
- کوکب پنجم: «در کیفیت ختم قرآن است» 18
- کوکب ششم: «در ثواب تعلیم و تعلّم و حفظ قرآن است» 19
- کوکب هفتم: «در ثواب قرائت قرآن» 20
- کوکب هشتم: «در بیان فضیلت تلاوت قرآن و نگاه داشتن قرآن» 21
- کوکب نهم: «در بیان فضایل و فواید بعضی از آیات و سور کریمه قرآنی» 22
- تنویر دوم: در بیان فضل دعا وشرایط و آداب آن 58
- تنویر دوم: در بیان فضل دعا وشرایط و آداب آن است 58
- نجم اوّل: «در بیان فضیلت دعا و فوائد آن است» 59
- نجم دوم: «در توضیح مجملی از شرایط و آداب دعا» 61
- نجم سوّم: «در بیان سبب مستجاب نشدن بعضی از دعاها» 71
- تنویر سوّم: در ذکر بعضی از اذکار و دعوات و تعقیبات است که به اسانید معتبره منقول گردیده است و این مشتمل بر چند باب است: 75
- باب اول: «در بیان فضیلت اذکار است و آن مشتمل است بر چند فصل» 75
- فصل اول: «در فضیلت تسبیحات اربع است» 76
- فصل دوم: «در ثواب تهلیل است و ثواب انواع آن» 77
- فصل سوم: «در فضیلت تسبیح است» 79
- فصل چهارم: «در فضیلت تحمید و انواع محامد است» 80
- فصل پنجم: «در فضیلت استغفار است» 81
- فصل ششم: «در فضیلت اذکار متفرقه است» 82
- فصل اوّل: در تعقیب نماز صبح و شام است و اذکاری که در صبح و شام باید خواند 85
- باب دوّم: «در بیان اذکاری که مخصوص وقتی چندند» 85
- فصل دوم: در اذکار و ادعیه[ای که در عقب هر نماز باید خواند 89
- فصل سوّم: در تعقیب مخصوص نماز ظهر است 92
- فصل چهارم: در بیان تعقیب مخصوص نماز عصر است 92
- فصل ششم: در بیان سجده شکر است 93
- فصل پنجم: در بیان تعقیب مخصوص نماز خفتن است 93
- فصل هفتم: در بیان اذکاری است که در هنگام خواب باید خواند 97
- پی نوشت ها 100
و به سند معتبر منقول است که: «از حضرت امام محمد باقرعلیه السلام پرسیدند: کدام عبادت بهتر و افضل است؟ حضرت فرمود: هیچ عبادتی بهتر نیست نزد حق تعالی از آن که از او سؤال نمایند، و از رحمت های غیر متناهی که نزد اوست طلب نمایند، و هیچ کس نزد خدا دشمنتر و بدتر نیست از کسی که تکبّر کند از عبادت الهی که دعا است، و از عطا ها و رحمت های الهی سؤال ننماید».(341)
از میسر بن عبدالعزیز منقول است که: حضرت صادقعلیه السلام فرمود: «ای میسر! دعا بکن و مگو که هر چه مقدّر شده است خواهد شد، به درستی که نزد خدا منزلتی هست که به آن نمیتوان رسید مگر به دعا و مسألت، و اگر کسی دهان خود را ببندد و دعا نکند و سؤال ننماید از خدا، چیزی به او نمیدهد پس بطلب تا عطا کند. ای میسر! هر که دری را بسیار بکوبد البته برویش میگشایند».(342)
و در حدیث دیگر فرمود: «هر که از فضل خدا سؤال ننماید فقیر میشود».(343)
و در حدیث دیگر فرمود: «بر شما باد به دعا، به درستی که شما را قرب به خدا حاصل نمیشود به عبادتی مثل دعا، و ترک مکنید طلب کردنِ حاجت کوچکی را برای خوردی آن حاجت، به درستی که حاجت کوچک و بزرگ همه به دست خدا است».(344)
و در حدیث دیگر فرمود: «حضرت امیرالمؤمنینعلیه السلام میفرمود که: محبوبترین اعمال نزد حق تعالی در زمین دعا است و فرمود: حضرت امیرالمؤمنینعلیه السلام دعا بسیار میکردند».(345)
و به سند معتبر از حضرت رسولصلی الله علیه وآله وسلم منقول است که: «دعا حربه مؤمن است برای دفع دشمنان، و عمود دین است که به آن دین مؤمن برپاست و نور آسمان و زمین است».(346)
و در حدیث دیگر از آن حضرت منقول است که: «به صحابه فرمودند: میخواهید دلالت کنم شما را بر حربه و سلاحی که شما را نجات دهد از شرّ دشمنان شما، و شما را روزی زیاده گرداند؟ گفتند: بلی. فرمود: دعا کنید و بخوانید پروردگار خود را در شب و روز، به درستی که حربه مؤمن دعاست».(347)
و حضرت امام رضاعلیه السلام فرمود: «برشما باد به حربه پیغمبران که آن دعاست».(348) و حضرت صادق علیه السلام فرمود: «دعا از نیزه تیز، کارگر تر است».(349) و فرمود: «دعا ردّ میکند قضا را هر چند از آسمان نازل شده و محکم گردیده باشد».(350) و فرمود: «بسیار دعا کنید که دعا کلید جمیع رحمت ها است، و موجب فیروزی به همه حاجت ها است، و به کرامتهای الهی نمیتوان رسید مگر به دعا، و هر دری را که بسیار میکوبند البته به روی آدمی میگشایند».(351)
و در حدیث دیگر فرمود: «بر تو باد به دعا که شفای جمیع دردها است».(352)
و از حضرت امام موسی کاظم علیه السلام منقول است که: «هر بلایی که بر بنده مؤمن نازل شود و خدا او را دعا الهام نماید البته آن بلا، زود زایل گردد. و هر بلایی که بر مؤمن نازل شود و توفیق دعا نیابد و ترک کند، البته آن بلا بطول میانجامد؛ پس بر شما باد به دعا و تضرّع به سوی خداوند عالمیان».(353)