- به عنوان پیشگفتار 1
- [مقدمه مؤلف] 6
- کوکب اوّل: «در بیان فضیلت قرآن» 7
- تنویر اول: در بیان فضیلت قرآن و حامل آن 7
- کوکب دوم: «در بیان فضیلت حامل قرآن است» 8
- کوکب سوم: «در بیان صفات قُرّاء قرآن و اصناف ایشان است» 9
- کوکب چهارم: «در بیان آداب خواندن قرآن است» 13
- کوکب پنجم: «در کیفیت ختم قرآن است» 18
- کوکب ششم: «در ثواب تعلیم و تعلّم و حفظ قرآن است» 19
- کوکب هفتم: «در ثواب قرائت قرآن» 20
- کوکب هشتم: «در بیان فضیلت تلاوت قرآن و نگاه داشتن قرآن» 21
- کوکب نهم: «در بیان فضایل و فواید بعضی از آیات و سور کریمه قرآنی» 22
- تنویر دوم: در بیان فضل دعا وشرایط و آداب آن 58
- تنویر دوم: در بیان فضل دعا وشرایط و آداب آن است 58
- نجم اوّل: «در بیان فضیلت دعا و فوائد آن است» 59
- نجم دوم: «در توضیح مجملی از شرایط و آداب دعا» 61
- نجم سوّم: «در بیان سبب مستجاب نشدن بعضی از دعاها» 71
- تنویر سوّم: در ذکر بعضی از اذکار و دعوات و تعقیبات است که به اسانید معتبره منقول گردیده است و این مشتمل بر چند باب است: 75
- باب اول: «در بیان فضیلت اذکار است و آن مشتمل است بر چند فصل» 75
- فصل اول: «در فضیلت تسبیحات اربع است» 76
- فصل دوم: «در ثواب تهلیل است و ثواب انواع آن» 77
- فصل سوم: «در فضیلت تسبیح است» 79
- فصل چهارم: «در فضیلت تحمید و انواع محامد است» 80
- فصل پنجم: «در فضیلت استغفار است» 81
- فصل ششم: «در فضیلت اذکار متفرقه است» 82
- فصل اوّل: در تعقیب نماز صبح و شام است و اذکاری که در صبح و شام باید خواند 85
- باب دوّم: «در بیان اذکاری که مخصوص وقتی چندند» 85
- فصل دوم: در اذکار و ادعیه[ای که در عقب هر نماز باید خواند 89
- فصل سوّم: در تعقیب مخصوص نماز ظهر است 92
- فصل چهارم: در بیان تعقیب مخصوص نماز عصر است 92
- فصل ششم: در بیان سجده شکر است 93
- فصل پنجم: در بیان تعقیب مخصوص نماز خفتن است 93
- فصل هفتم: در بیان اذکاری است که در هنگام خواب باید خواند 97
- پی نوشت ها 100
و در روایت دیگر وارد شده است که: «سنّت واجب است که این تهلیل را ده مرتبه بخوانند و ده مرتبه بگویند: «اَعُوذُ بِاللَّهِ السَّمیعِ الْعَلیمِ مِنْ هَمَزاتِ الشَّیاطینِ وَ اَعُوذُ بِاللَّهِ اَنْ یَحْضُرُونَ اِنَّ اللَّهَ هُوَ السَّمیعُ الْعَلیمُ» و فرمود که اگر این ذکر را در این وقت فراموش کنی قضا کن چنانکه نماز را قضا میکنی و احادیث در فضیلت این دو ذکر بسیار است».(565)
و به سند معتبر دیگر از حضرت امام محمد باقرعلیه السلام منقول است که: «هرکه در وقت طلوع صبح، ده مرتبه این تهلیل را بگوید که گذشت؛ و ده مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد بفرستد؛ و سی و پنج مرتبه «سُبْحانَ اللَّه» و سی وپنج مرتبه «لا اِلهَ اِلاَّ اللَّه» و سی و پنج نوبت «اَلْحَمْدُلِلَّه» بگوید، او را در آن صباح از غافلان ننویسند، و اگر همین اذکار را در شام بگوید، او را در آن شب از غافلان ننویسند».(566)
و به سند معتبر از حضرت صادقعلیه السلام منقول است که: «هر که در وقت شام صد مرتبه «اَللَّهُ اَکْبَر» بگوید، چنان باشد که صد بنده آزاد کرده باشد».(567)
و به سند معتبر از حضرت امام محمد باقرعلیه السلام منقول است که: «هرکه صد مرتبه «اللَّهُ اَکْبَر» بگوید پیش از بر آمدن آفتاب و پیش از فرو رفتن آن، حق تعالی ثواب صد بنده آزاد کردن در نامه عملش بنویسد».(568)
و به سند معتبر دیگر از آن حضرت منقول است که: «حضرت رسولصلی الله علیه وآله وسلم فرمود که: در فرزند آدم سیصد و شصت رگ هست که صد و هشتاد رگ از آنها متحرّک است و صد و هشتاد رگ دیگر ساکن، که اگر یکی از رگهای متحرّک ساکن شود یا یکی از رگهای ساکن متحرّک شود، او را خواب نمیبرد؛ بنابر این حضرت رسولصلی الله علیه وآله وسلم در هر صبح و هر شام سیصد و شصت مرتبه میگفتند: اَلْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ کَثیراً عَلی کُلِّ حالٍ».(569)
و به سند معتبر دیگر از آن حضرت منقول است که: «هرکه در صبح چهار مرتبه بگوید: «اَلْحَمْدُلِلَّهِ رَبِّ الْعالَمینَ»، به تحقیق که شکر آن روز را ادا کرده است؛ و همچنین اگر در شام چهار مرتبه بگوید، شکر آن شب را ادا کرده است».(570)
و به سند معتبر از حضرت امام محمد باقرعلیه السلام منقول است که: «حضرت رسولصلی الله علیه وآله وسلم بر شخصی گذشتند که باغ خود را درخت میکاشت، حضرت ایستادند و فرمودند که میخواهی تو را دلالت کنم بر درخت کِشتنی، که اصلش ثابت تر و میوهاش زود رس تر و نیکوتر و باقی تر باشد؟ گفت: بلی. فرمود: در هر صبح و شام بگو: «سُبْحانَ اللَّهِ وَ الْحَمْدُلِلَّهِ وَ لااِلهَ اِلاَّ اللَّهُ وَاللَّهُ اَکْبَرُ» تا آن که حق تعالی به عدد هر تسبیحی ده درخت در بهشت به تو کرامت فرماید از انواع میوهها».(571)
و به سند معتبر از آن حضرت منقول است که: «در صبح این دعا را بخوان:
«اَصْبَحْتُ بِاللَّهِ مُؤمِناً عَلی دینِ مُحَمَّدٍ وَ سُنَّتِهِ وَ دینِ الْاَوْصیآءِ وَ سُنَّتِهِمْ امَنْتُ بِسِرِّهِمْ وَ عَلانِیَتِهِمْ وَ شاهِدِهِمْ وَ غائِبِهِمْ وَ اَعُوذُ بِاللَّهِ مِمَّا اسْتَعاذَ مِنْهُ رسُولُ اللَّهِ صَلَّی اللَّهُ عَلیْهِ وَ الِهِ وَ عَلِیٌّ وَ الْاَوْصیآءِ صَلَواتُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ وَ اَرْغَبُ اِلیَ اللَّهِ فیما رَغِبُوا اِلَیْهِ وَ لا حَوْلَ وَ لا قُوَّةَ اِلاَّ بِاللَّهِ».(572)
و به سند معتبر از حضرت امیرالمؤمنینعلیه السلام منقول است که: «هرکه در صبح و شام سه نوبت بگوید: