آداب سفر حج صفحه 2

رسول خدا صلی الله علیه و آله و ائمه بقیع به‌سر برده و هر روز و هر شب از خدا درخواست می‌کرده و این دعا را مرتب تکرار می‌نموده است:

اللَّهُمَّ ارْزُقْنِی حَجَّ بَیْتِکَ الْحَرَامِ، فِی عَامِی هَذَا وَ فِی کُلِّ عَامٍ ... وَ زِیارَةَ قَبْرِ نَبِیِّکَ وَ قُبُورِ الأَئِمَّةِ .... (1) 1

حال که دعای او مستجاب گردیده، به‌جای بهره‌بری از این سفر الهی، چند روزی را در کوچه و بازارهای مکه و مدینه پرسه می‌زند و بر سر سفره آماده می‌نشیند و دیگران از او پذیرایی می‌کنند و پس از گذشت چند روز، با کوله‌باری سنگین به خانه و کاشانه خویش بازمی‌گردد و هنگام ورود به شهر و دیار خود، آن‌گاه که فرزندان و دوستان و خویشاوندان به استقبالش می‌آیند، خاطرات سفر را از او جویا می‌شوند، هیچ حرف مفید و سودمندی برای گفتن ندارد و این خود زیانی بزرگ است که غمی فراموش‌ناشدنی را به‌دنبال خواهد داشت.

باتوجه به آن‌چه بیان شد، چه نیکو است که حاجیان، قبل از سفر، با اهداف سفر و وظایف خویش