حج (با تجدید نظر) صفحه 110

کرده است «1»، اکنون این دل که خانه خداوند است، باید غبار روبی شود، بایدتکانی خورده، زنگ‌هایش، همه پاک شود، و برای این کار، محلی مناسب لازم است، کجا بهتر از سرزمین مشعر، جایی که هیچ وسیله‌ای برای سرگرمی و مشغول شدن روح وجود ندارد و این قلب فراری در این سرزمین، همانند حیوان وحشی است که در کوچه بن بست قرار گرفته، چاره‌ای جز توجه به خدا ندارد، زیرا نه لباسی است و نه مسکنی، نه غذایی و نه تشریفات و نوری، وای بر افرادی که در این سرزمین هم، دل به خدا ندهند و حق است که قرآن به آنان خطاب کرده، بفرماید: «الَمْ یَأْنِ لِلَّذینَ آمَنُوا انْ تَخْشَعَ قُلُوبُهُمْ لِذِکْرِاللّهِ» «2»

، «آیا هنوز وقت آن نشده است که دل‌های مؤمنین برای یاد خدا خاشع و آماده شود؟».

برای نجات انسان از ظلمات گناه، ایام و ساعاتی امتیاز دارند، مانند شب‌های جمعه و ایام ماه رمضان و سرزمین‌های مقدس عرفات و مشعر، ولی در مشعر، انسان احساس خاصی دارد، در آنجا خود را به هدف نزدیکتر می‌بیند، خود را آماده می‌بیند، آماده برای اینکه، فراد با دشمن دیرینه خود بجنگد (رَمْی جَمَرات)، آماده برای اینکه از زیبائی و موی سر خود بگذرد، آماده برای ریختن خون قربانی.

این روش تربیت اسلامی است که اول، موی سر را برای خدا بدهیم تا به سر دادن در راه دوست نزدیک شویم. اول، جای شیطان زمانِ