حج (با تجدید نظر) صفحه 215

«وَعْداً عَلَیْهِ حَقّاً فِی التَّوریةِ والْانجیلِ» «1»

، «در کتاب تورات و انجیل، خداوند وعده‌ای را بر خود لازم‌الوفاء نموده است».

«وَ ما مِنْ دابَّةٍ الّا عَلَی اللّهِ رِزْقُها» «2»

، «هیچ جنبده‌ای نیست مگر آنکه رزق آن بر خدا است».

بنابراین، انسان حقی بر خداوند ندارد، لیکن خداوند خود از لطفی که دارد، کارهایی را برای سعادت و رشد مادی و معنوی مردم، بر خود لازم فرموده است و ما، خداوند را به همان حق سوگند می‌دهیم، بگذریم از این که در دعاهای اهل بیت (علیهم‌السّلام) جمله: بحق نبیّک و اولیائک زیاد است، حتی در کتب احادیث خودشان «3».

ای امامان معصوم (علیهم‌السّلام)، اینها سوگند به شما را حرام دانسته و می‌گویند: «سوگند، تنها با نام مبارک اللَّه است، در حالی که ده‌ها سوگند در قرآن به خورشید و ماه و شب و فجر و زیتون و عصر و ... یاد شده است، و در سوره حجر خداوند به جان رسول خود (صلّی اللَّه علیه و آله) سوگند یاد فرموده است: «لَعَمْرُکَ انَّهُمْ لَفی سَکْرَتِهِمْ یَعْمَهُونَ» «4»، «به جان تو سوگند که این مردم در مستی شهوات خود سرگردانند».

راستی، اگر سوگند به غیر خدا شرک و توجه به غیر خدا است، چرا قرآن ما را با این سوگندها، متوجه غیر خدا کرده است؟

آری، در بعضی احادیث رسول اکرم (صلّی اللَّه علیه و آله)، مردم را از سوگند به پدران خود نهی فرمود، ولی این بخاطر آن بود که پدرانشان از مشرکان زمان جاهلیت بودند و ارزش سوگند نداشتند. شاهد حرف ما آن است که در جلد 7 کتاب سنن نسائی، چند عنوان مطرح است به نام‌های: