حج (با تجدید نظر) صفحه 72

امام صادق (علیه‌السّلام) بعد از نماز طواف سر به سجده نهاد و چنان مناجاتی کرد که بعد از سجده دیدند آنقدر گریه کرده است که گویا صورت مبارکش در آب فرور رفته است «1».

سعی صفا و مروه‌

«صفا» به معنای سنگ محکم و صافی است که با خاک و شن آمیخته نباشد.

«مروه» به معنای سنگ محکم و خشن است.

صفا و مروه نام دو کوه است که با فاصله حدود 420 متر در برابر هم قرار گرفته‌اند و امروز، این فاصله به صورت یک خیابان سرپوشیده، درآمده است. حاجی بعد از احرام در میقات و طواف، دور کعبه و نماز پشت مقام ابراهیم (علیه‌السّلام)، باید به چهارمین کار خود که سعی صفا و مروه و رفت و آمد میان این دو کوه است، بپردازد. بدین صورت: اول از صفا شروع کند تا مروه، بعد از مروه تا صفا و این عمل را هفت مرتبه انجام دهد، قرآن می‌فرماید:

«انَّ الصَّفا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِاللّهِ» «2».

«صفا و مروه از علاماتی است که انسان را یاد خدا می‌اندازد».

برای روشن شدن داستان، به ریشه تاریخی آن اشاره می‌کنیم:

حضرت ابراهیم (علیه‌السّلام) تا ایام پیری، بچه‌دار نشد. بعد از دعاهای زیاد «3»، خداوند از طریق کنیزش هاجر، به او پسری به نام