حج برنامه تکامل صفحه 100

اللَّهُمَ ارْزُقْنا مَعْرِفَتَکَ وَالْهِمْنا طاعَتَکَ وَلا تَجْعَلْنا مِنَ الْغافِلِینَ الْمُبْعَدِینَ بِحَقِّ اوْلِیائِکَ الْمُقَرَّبِینَ.

3- موقف سوّم: مَسعی

(محل سعی و رفت و آمد بین دو کوه مروه و صفا)

انَّ الصَّفا وَالْمَرْوَةَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ. (1) 1

در حقیقت صفا و مروه از شعائر خداست (که یادآور اوست).

بعد از طواف و انجام نماز طواف، وظیفه زائرسعی بین صفا و مروه است که باید مسافت فاصله بین دو کوه را هفت بار بپیماید. او باید ازصفا شروع کند و درمروه ختم نماید و با این عمل، حالت اضطراب خاطر و نگرانی روحی خود را آشکار سازد که توانِ دل کندن از خانه محبوب ندارد. گاه می‌رود و گاه بر می‌گردد.

وقتی بالای کوه صفا می‌ایستد، نگاه پراشتیاق خود را به سوی کعبه می‌افکند و سیلاب اشک از دیدگان خود فرو می‌ریزد و با خدا، راز دل می‌گوید و با صفایی خاصّ، رو به مروه سرازیر می‌شود و با موج جمعیت که نغمه آسمانی و آهنگ روح‌بخش دعا و مناجاتشان در سراسرمسعی طنین انداز است و تکان در دل‌های حسّاس می‌افکند، همراه می‌گردد. با چشمی اشکبار و روحی پرانقلاب، این مسافت را می‌پیماید و در اثنای راه از شدّت وجد و شعف- که به چنین نعمت عظیمی متنعّم شده است-هَروَله می‌کند که از مستحبّات در حال سعی است؛ یعنی حرکت را سریع‌تر می‌کند و قدم‌ها را تند و کوچک بر می‌دارد، تقریباً شبیه به حالتدویدن که بدن و شانه‌ها به تکان می‌آید. یک قسمت محدود و معیّن این راه را استحباباً به این کیفیت طی می‌کند تا نشان تواضع و افتادگی بنده در پیشگاه خدا باشد و از بقایای کبر و خودخواهی، آنچه در ظاهر و باطنش بوده است، بریزد و در هر بار که می‌رود و بر می‌گردد، در نتیجه تکرار عمل، با توجّه و حضور قلب، پاک‌تر از پیش و بی‌آلایش‌تر از سابقش گردد.

قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ علیه السلام: مَا للَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْسِکٌ أَحَبُّ إِلَی اللَّهِ مِنْ مَوْضِعِ السَّعْیِ وَ