حج برنامه تکامل صفحه 147

وَ یَذْکُرُوا اسْمَ اللَّهِ فِی أَیَّامٍ مَعْلُوماتٍ. (1) 1

در ایام معیّنی نام خدا را، بر چهار پایانی که به آنان داده است به هنگام قربانی ببرند.

خلاصه آن‌که: بکوشیم تا از این ساعات و دقایق زودگذر آسمانی- که به این آسانی نصیب هر کسی نمی‌شود- استفاده کامل کنیم و بهره عالی بگیریم.

قبل از هر چیز، باید متوجه باشیم که ما، به امر خدا و دعوت خالق منّان، به این وادی آمده‌ایم. به همین جهت، لازم استوقوف و بیتوته ما، در مشعر، مانند وقوف در عرفات، بانیّت و برای امتثال امر خدا و قربةً الی اللَّه باشد. و لذا به محض رسیدن به مشعر، نیّتبیتوته می‌کنیم. در واقع نیت می‌کنیم که شب را در مشعر به سر می‌بریم، و همین که سپیده صبح دمید و فجر طالع شد، بار دیگر نیّتوقوف تا طلوع آفتاب را تجدید می‌کنیم (2) 2.

باری، وقتی انسان متوجه شد که طبق دعوت قبلی وارد خانه‌ای شده و بر سر سفره‌ای نشسته است، طبعاً احساس عزّت و احترام می‌کند و اطمینان بیشتری به اجابت دعوات و پذیرش خواسته‌هایش پیدا می‌کند و با دلگرمی کامل‌تری لب به تقاضا می‌گشاید؛ مخصوصاً که میزبان را به کرم و جلالت قدر بی‌پایان و رحمت و رأفت بی‌منتها بشناسد؛ میزبانی که آمادگی خود را برای اجابت دعوات میهمانان، اعلام فرموده است:

وَ قالَ رَبُّکُمُ ادْعُونِی أَسْتَجِبْ لَکُمْ (3) 3

گفته است خدای شما، مرا بخوانید، تا دعای شما را اجابت کنم.

بانگ می‌آید که ای طالب بیا جود، محتاج گدایان چون گدا!

اگر گدای بینوا، دربه‌در بگردد و چیزی بخواهد، تعجّبی نیست. تعجّب آن‌جاست که دولتمند باسخا، دربه‌در بگردد و حاجتمندی بجوید! آری، راه و رسم کریمان چنین است. پیش از این که مستمند بینوا دست سؤال و درخواست به سوی آنان دراز کند و

1- . حج: 28
2- . به مناسک حجّ مراجعه شود.
3- . غافر: 60