حج برنامه تکامل صفحه 241

آری، این است وظیفه انسانی ما مسلمان‌هایی که خدا و فردوس اعلی را هدف و مقصد سیر خود قرار داده‌ایم و به قول خود، زُوّار خدا و مسافر الی اللّهیم!

ولی ما، آن‌چنان ترک وظیفه کرده‌ایم که گویی اصلًا موضوع مسافر بودن و سیر و سلوک و مسیر و مقصد خود را از یاد برده و بی‌خبر از این شده‌ایم که ما، زُوّار خدا و بار سفر بستگان به سوی حضرت پروردگاریم!

خیر، ما، بزّاز و بقّال و عطّاریم. عالم و صنعتگر و ناطق و سخنرانیم. ما، کارمان این است که صبح که از خواب بیدار شدیم، با عجله و شتاب به این سو و آن سو بتازیم.

غذایی تهیّه کنیم و گرد هم بنشینیم و بخوریم و بخوابیم و فردا، دوباره همین کار را از سر بگیریم.

عمر شصت هفتاد ساله خود را این‌چنین بگذرانیم تا این بدن از نشاط و فربهی نیفتد. خیلی که چاق شد رژیم بگیریم و لاغرش کنیم. زیاد که لاغر شد تقویتش کنیم و چاقش بسازیم.

خواجه را بین که از سحر تا شام دارد اندیشه شراب و طعام

شکم از خوشدلی و خوشحالی گاه پر می‌کند، گهی خالی

فارغ از خلد و ایمن از دوزخ جای او مزبله است، یا مطبخ

حال، ما مردم، یک عمر اینبدن را که به عنوانمرکبِ راه به ما داده‌اند، چاق و فربه می‌کنیم وپالان و افسارش را تازه می‌سازیم، آن‌چنان که به کلّی ازراه وامانده و ازمقصد بی‌خبر افتاده‌ایم.

لباس‌های فاخر و غذاهای مطبوع و تجمّلات روزافزون زندگی و بالاخره جلوه‌های فریبنده مظاهر حیات مادّی، چنان ما را سرگرم به خود ساخته است که اصلًا فراموش کرده‌ایم که هدف و مقصود از حرکت از صلب پدر و رحم مادر و آمدن به دنیا و این همه سعی و تلاش در دنیا، رسیدن به لقای خدا و استقرار در عرفات جنّت‌المأوی است و تنها راه آن، پرهیز از غرق شدن در شهوات حیوانی و اعراض از غوطه‌ور شدن در لذایذ مادّی و حرکت با قافله انبیا و اولیا در مسیر عبودیّت و بندگی خالق بی‌همتاست.