حج مقبول صفحه 124

عرفات صحرایی است به طول دوازده کیلومتر در شش و نیم کیلومتر، در فاصله بیست و چهارکیلومتری شمال مکه بر سر راه طائف که از حدود حرم خارج است.

عرفات صیغه جمع است و مفرد آن عرفه، به معنای کوه و بلندی است و به معنای عرفان و شناسایی، اعتراف به گناه و آشنا شدن به وظیفه و ... نیز آمده است.

در جهت شمالی این دشت کوهی است که آن را «جبل‌الرّحمه» یا «کوه عرفات» می‌نامند.

همان گونه که بیان شد، وظیفه حاجی در این بیابان وقوف و حضور از اذان ظهر تا مغرب است. ولی خوب است که این وقوف همراه با توبه و انابه و دعا و استغفار باشد. اهمیت دعا در این روز تا آنجاست که اگر روزه داشتن (البته برای غیر حاجی و گرنه زایر خانه خدا که مسافر است نباید روزه بگیرد) سبب ضعف و بی‌حالی در دعا شود سزاوار است که روزه نگیرد تا بتواند دعا کند (1)، با اینکه روزه آن روز جبران گناهان نود ساله است. (2)

عرفات، سرزمین خواستن و دعا

آری، عرفات محل دعا و توبه است. وقوف در عرفات اگر چه از نظر زمان محدود است، اما از نظر آثار و نتائج معنوی و برکات آسمانیی که عاید حاضران در موقف می‌شود، فوق العاده عظیم است.