حج مقبول صفحه 184

درخواست استغفار از پیامبر، از سویی روح امید و نجات را در مجرمان زنده می‌کند و از سوی دیگر موجب اطاعت و انقیاد بیشتر افراد از پیامبر می‌شود و از بعد سوم، حاکی از آن است که فیض معنوی یا همان مغفرت الهی از طریق اسباب و علل، مانند دعای پیامبر و عزیزان درگاه پیامبر فرود می‌آید.

مأموریت امّت در طلب استغفار از پیامبر و عزیزان او، اختصاص به حیات آن بزرگواران ندارد، بلکه در ممات آنان نیز باید از ارواحشان استمداد جست. سیره مسلمانان در طول تاریخ بر این بود که از پیامبر استغاثه و درخواست حاجت می‌کردند. نمونه‌های فراوانی از آن، در کتب شیعه و سنّی آمده است. (1) زیرا نفس در خواست و استغاثه ممنوع نیست و روح انسانی پس از جدایی از بدن زنده و باقی است و نورانیّت ارواح کامل و نفوس مقدّس انبیا واولیای الهی، پس از خلاصی از بدن و پیوستن به عالم قدس ربوبی کاملتر و احاطه و اطلاعشان نسبت به این عالم وسیعتر و تصرّفشان در این جهان نافذتر می‌شود.

«عبداللَّه بن بکیر» از امام صادق علیه السلام حدیثی نقل کرده است که امام علیه السلام راجع به امام حسین علیه السلام می‌فرماید:

«وَ انَّهُ لَیَنْظُرُ الی زوَّارِهِ فَهُوَ اعْرَفُ بِهِمْ وَ بِاسْمائِهِمْ وَ اسْماءِ ابائِهِمْ وَ ما فی رَحائِلِهِمْ مِنْ احَدِهِمْ بِوَلدِه. وَ انَّهُ لَینظُر الی مَنْ یَبْکِیهِ فَیَسْتَغْفِرُ لَهُ وَ یَسْئَلُ اباهُ الاستغفار له». (2)

- به حقیقت او- امام حسین علیه السلام- به زایران خود می‌نگرد و آنان را به