حج وحرمین شریفین در تفسیر نمونه صفحه 292

إنْ کنتَ تارکهم و کعبتنا فأمر ما بدا لک جروا جمیع بلادهم و الفیل کی یسبوا عیالکَ

عمدوا جمالک بکیدهم جهلا و ما راقبوا جلالک فانصر علی آل الصلیب و عابدیه الیوم آلک. (1)

«خداوندا! هر کس از خانه خود دفاع می‌کند، تو خانه‌ات را حفظ کن! هرگز مباد روزی که صلیب آنها و قدرتشان بر نیروهای تو غلبه کنند. آنها تمام نیروهای بلاد خویش و فیل را با خود آورده‌اند، تا ساکنان حرم تو را اسیر کنند. خداوندا! هر کس از خانواده خویش دفاع می‌کند، تو نیز از ساکنان حرم أمنت دفاع کن. و امروز ساکنان این حرم را بر آل صلیب و عبادت کنندگانش یاری فرما.»

سپس عبد المطلب به یکی از دره‌های اطراف مکه آمد و در آنجا با جمعی از قریش پناه گرفت و به یکی از فرزندانش دستور داد بالای کوه ابو قبیس بروند، ببیند چه خبر می‌شود.

فرزندش به سرعت نزد پدر آمد و گفت: پدر! ابری سیاه از ناحیه دریا (دریای احمر) به چشم می‌خورد که به سوی سرزمین ما می‌آید، عبد المطلب خرسند شد و صدا زد: «یَا مَعْشَرَ قُرَیْشٍ ادْخُلُوا مَنَازِلَکُمْ فَقَدْ أَتَاکُمُ اللَّهُ بِالنَّصْرِ مِنْ عِنْدِهِ»؛ (2)

«ای جمعیت قریش! به منزل‌های خود بازگردید که نصرت الهی به سراغ شما آمد.»

این از یک سو، از سوی دیگر، ابرهه سوار بر فیل معروفش که محمود نام داشت، با لشگر انبوهش برای درهم کوبیدن کعبه از کوه‌های اطراف سرازیر مکه شد، ولی هر چه بر فیل خود فشار می‌آورد پیش نمی‌رفت، اما هنگامی که سر او را به سوی یمن بازمی‌گرداندند، به سرعت حرکت می‌کرد، ابرهه از این ماجرا سخت متعجب شد و در حیرت فرو رفت.

در این هنگام پرندگانی از سوی دریا فرا رسیدند، همانند پرستوها و هر یک از آنها سه عدد سنگریزه با خود همراه داشت، یکی به منقار و دو تا در پنجه‌ها، تقریبا به اندازه