حج وحرمین شریفین در تفسیر نمونه صفحه 485

عقب‌نشینی کردند.

این عقب‌نشینی قریش باعث شد جمعی از تازه مسلمانان به خیال اینکه دشمن شکست‌خورده است، برای جمع‌آوری غنایم یک مرتبه پست‌های خود را ترک کنند و حتی تیراندازانی که در بالای کوه ایستاده بودند، سنگر خود را ترک گفتند و به میدان جنگ ریختند و هر قدر عبداللَّه‌بن جبیر دستور پیغمبر صلی الله علیه و آله را متذکر شد به جز عده کمی که عددشان حدود ده نفر بود، در جایگاه حساس خود نایستادند.

نتیجه مخالفت دستور پیامبر صلی الله علیه و آله این شد که خالدبن ولید با دویست نفر دیگر که در کمین بودند، چون آن نقطه حساس را از پاسداران خالی دیدند، به سرعت بر سر عبداللَّه ابن جبیر تاختند و او را با یارانش کشتند و از پشت سر به لشکر اسلام حمله آوردند.

ناگهان مسلمانان از هر طرف خود را زیر شمشیر دشمن دیدند، نظم و هماهنگی آنها از میان رفت، فراریان لشکر قریش همین که اوضاع را چنین دیدند، برگشتند و مسلمانان را دایره‌وار در میان گرفتند. در همین موقع افسر شجاع اسلام، حمزه سید الشهدا با بعضی دیگر از یاران شجاع پیامبر صلی الله علیه و آله شربت شهادت نوشیدند و جز عده معدودی که پروانه‌وار اطراف رهبر خود را گرفته بودند، بقیه از وحشت پا به فرار گذاشتند.

در این جنگ خطرناک، آنکه بیش از همه فداکاری می‌کرد و هر حمله‌ای که از جانب دشمن به پیغمبر می‌شد دفع می‌نمود، علی‌بن ابی طالب علیه السلام بود. علی علیه السلام با کمال رشادت می‌جنگید، تا اینکه شمشیرش شکست، پیغمبر صلی الله علیه و آله شمشیر خود را که موسوم به ذوالفقار بود، به علی علیه السلام داد.

سرانجام پیغمبر صلی الله علیه و آله در جایی سنگر گرفت و علی علیه السلام همچنان از او دفاع می‌کرد، تا آنکه طبق نقل بعضی از مورخان بیش از شصت زخم به سر، صورت و بدن او وارد آمد و در همین موقع بود که پیک وحی به پیامبر عرضه داشت: ای محمد صلی الله علیه و آله! معنای مواسات همین است، پیغمبر فرمود: علی علیه السلام از من است و من از اویم و جبرئیل افزود: و منهم از هر دوتای شما! امام صادق علیه السلام می‌فرماید: پیامبر صلی الله علیه و آله پیک وحی را میان زمین و آسمان مشاهده کرد که می‌گوید: «لَا سَیْفَ إِلَّا ذُو الْفَقَارِ وَ لَا فَتَی إِلَّا عَلِیٌّ». (1)

در این میان فریادی برخاست که محمد کشته شد!

چه کسی با صدای بلند گفت محمد صلی الله علیه و آله کشته شد؟