حج وحرمین شریفین در تفسیر نمونه صفحه 77

خداوند بر دوش ابراهیم علیه السلام گذارده بود و این پیامبر مخلص، همه آنها را به عالی‌ترین وجه انجام داد.

این دستورات عبارت بودند از:

- بردن فرزند به قربانگاه و آمادگی جدّی برای قربانی او به فرمان خدا!

- بردن زن و فرزند و گذاشتن آنها در سرزمین خشک و بی آب و علف مکه؛ که حتی یک نفر سکونت نداشت!

- قیام در برابر بت پرستان بابل و شکستن بت‌ها و دفاع شجاعانه در آن محاکمه تاریخی و قرار گرفتن در دل آتش و حفظ خونسردی کامل و ایمان در تمام این مراحل!

- مهاجرت از سرزمین بت پرستان و پشت پا زدن به زندگی خود و ورود به سرزمین‌های دور دست برای ادای رسالت خویش و ...

براستی هر یک از آنها آزمایشی بسیار سنگین و مشکل بود، اما او با قدرت و نیروی ایمان از عهده همه دشواری‌ها بر آمد و اثبات کرد که شایستگی مقام امامت را دارد.

2- امام کیست؟

از آیه مورد بحث اجمالًا چنین استفاده می‌شود که:

مقام امامتی که به ابراهیم علیه السلام بعد از پیروزی در همه این آزمون‌ها بخشیده شد، فوق مقام نبوت و رسالت بود.

توضیح اینکه امامت معانی مختلفی دارد:

1- امامت به معنای ریاست و زعامت در امور دنیای مردم (آنچنان که اهل تسنّن می‌گویند).

2- امامت به معنای ریاست دراموردین و دنیا (آنچنان که بعضی‌دیگر از آنها تفسیر کرده‌اند).

3- امامت عبارت است از تحقق بخشیدن برنامه‌های دینی؛ اعم از حکومت به معنای وسیع کلمه و اجرای حدود و احکام خدا و اجرای عدالت اجتماعی و همچنین تربیت و پرورش نفوس در ظاهر و باطن و این مقام از مقام رسالت و نبوت بالاتر است.