گلواژه‌های حج و عمره صفحه 177

«لَئِنْ یَهدِی اللَّهُ بِکَ رَجُلًا واحِدَاً خَیْرٌ مِنْ انْ یَکُونَ لَکَ حُمُرُ النَّعَم.» (1)

هرگاه خداوند یک فرد را به وسیله تو هدایت کند بهتر از این است که شتران سرخ موی مال تو باشد و آنها را در راه خدا انفاق کنی.

حضرت علی علیه السلام ذوالفقار خود را حمایل نمود و هروله کنان با شهامت خاصی که شایسته قهرمانان ویژه میدان‌های جنگی است، به سوی دژ حرکت کرد و پرچم اسلام را که به دست او بود در نزدیکی خیبر بر زمین زد. در این لحظه دلاوران خیبر بیرون ریختند. نخست برادر مرحب، به نام «حارث» به دست علی علیه السلام کشته شد. مرگ برادر، مرحب را سخت غمگین ساخت، او برای گرفتن انتقام برادر در حالی که غرق سلاح بود، زره یمانی بر تن و کلاهی از سنگ مخصوص تراشیده بر سر داشت، جلو آمد و چنین رجز می‌خواند: در و دیوار گواهی می‌دهد، که من مرحبم، قهرمانی کار آزموده و مجهز به سلاح جنگی هستم. علی علیه السلام فرمود:

انَا الَّذی سَمَّتنی امّی حَیْدَرَة ضَرغام آجامٍ وَ لَیْثُ قَسْوَرَه

من همان کسی هستم که مادرم مرا حیدر(شیر) خواند؛ مردی دلاور و شیر بیشه‌ها هستم.

صدای ضربات شمشیر و نیزه‌های دو قهرمان اسلام و یهود وحشت عجیبی در دل ناظران پدید آورد. ناگهان شمشیر برنده قهرمان اسلام بر فرق مرحب فرود آمد و سپر و کلاه‌خود و سر را تا دندان دو نیم ساخت. این ضربت آنچنان سهمگین بود که برخی از دلاوران یهود که پشت سر مرحب ایستاده بودند. پا به فرار گذارده به دژ پناه بردند و عده‌ای که فرار نکردند با علی تن به تن جنگیدند و کشته شدند. علی علیه السلام یهودیان فراری را تا در حصار تعقیب نمود. یک نفر از جنگ جویان یهود با شمشیر بر سر علی علیه السلام زد و سپر از دست آن حضرت افتاد و علی علیه السلام فوراً متوجه در دژ گردید و آن را از جای خود کند و تا پایان کارزار به جای سپر استفاده کرد. در نتیجه قلعه‌ای که مسلمانان ده روز پشت آن معطل شده بودند، در مدت کوتاهی گشوده شد.

شیخ مفید در ارشاد (2) به سند خاصی از علی علیه السلام، سرگذشت در خیبر را چنین نقل می‌کند: من در خیبر را کنده، به جای سپر به کار بردم، و پس از پایان نبرد آن را مانند پل بر روی خندقی که یهودیان کنده بودند، قرار دادم، سپس آن را میان خندق پرتاب کردم. مردی پرسید: آیا سنگینی آن را احساس نمودی؟ گفتم: به همان اندازه‌ای که سنگینی سپر خود را احساس می‌کردم. علی علیه السلام فرمود:

1- صحیح مسلم، ج پنجم، ص 19، صحیح بخاری، ج پنجم، ص 22- 23، فروغ ابدیت، ج 2، ص 250.

2- ارشاد، شیخ مفید، ص 64.