گلواژه‌های حج و عمره صفحه 317

پیش آمد، در حالی که حضرت علی علیه السلام و عباس و فرزندان و یاران آن‌ها، پیکر پاک رسول خدا را برای تغسیل و تکفین آماده می‌کردند، سعد بن عباده به اتفاق انصار در این مکان به مشورت نشسته تا خلافت و جانشین پیامبر را به گروه خود منتقل سازند، ولی مهاجران و در رأس آن‌ها ابوبکر، عمر و ابوعبیده جراح بدان جا شتافته و سرانجام این گروه بدون حضور اهل البیت علیهم السلام و بنی‌هاشم در سقیفه اجتماع کرده و برای انتخاب جانشین حضرت به احتجاج پرداختند و در نتیجه با ابوبکر به عنوان جانشین پیامبر صلی الله علیه و آله بیعت کردند و نهایتاً با انتخاب ابوبکر به خلافت در این مکان، سرنوشت جامعه‌ای که پیامبر صلی الله علیه و آله رهبری منصوصی در غدیر خم را برای آن مشخص کرده بود، دگرگون شد (1) و روز بعد با حضور ابوبکر در مسجد رسول اکرم صلی الله علیه و آله و نشستن وی بر منبر آن حضرت، عده زیادی از مسلمانان مدینه با ابوبکر بیعت کردند، این پایمال کردن حق علی علیه السلام هم‌چنان ادامه داشت و آن حضرت را خانه‌نشین کرد، و مظالم آل ابی‌سفیان(امویان) و سپس عباسیان بر اهل البیت علیهم السلام از قتل اولاد رسول خدا صلی الله علیه و آله و اسارت آن‌ها و غارت اموالشان صفحات تاریخی اسلام را سیاه کرده، که این همه را از نتیجه تصمیم‌گیری اجتماع سقیفه و ظلم ایجاد شده دانسته‌اند، تا آن‌جایی که گفته‌اند:

«قتل الحسین علیه السلام بالسقیفة»؛ امام حسین علیه السلام در سقیفه کشته شد. (2) 14

أ

سلمان‌

«سلمان» پیش از آنکه مسلمان شود، نام دیگری داشت. (3) رسول خدا صلی الله علیه و آله نام سلمان بر او نهاد، و با لقب «سلمان الخیر» و «سلمان محمّدی» (4) از او یاد می‌کرد. او وصی عیسی علیه السلام بود و شاید برای

1- تاریخ و آثار اسلامی مکه و مدینه، ص 310- 311.

2- دائرةالمعارف تشیع، ج 8، ص 208.

3- نامش روزبه‌پور خشنودان یا ماهویه یا بهنودپور بدخشان بوده و مکنّی به ابوعبداللَّه، ابوالبینات و ابوالمرشد گردید. سلمان‌اصلًا اهل شیراز یا رامهرمز یا اهواز یا شوشتر و یا روستای جی اصفهان(به اختلاف اقوال) بود. اهل بیت علیهم السلام در قرآن و حدیث، ص 769؛ بحار، ج 22، ص 390 و 362.

4- عن الحسین بن صهیب، عن ابی جعفر علیه السلام قال: «ذکر عنده سلمان الفارسی، قال: فقال ابو جعفر علیه السلام: «مه لاتقولوا سلمان‌الفارسی، ولکن قولوا سلمان المحمدی ذاک رجل منّا اهل البیت». رجال کشی، ص 8، بحارالانوار، ج 22، ص 349 و 385.