گلواژه‌های حج و عمره صفحه 366

«فَلَمَّا غُسِلَ وَ کُفِنَ قَبِّلَهُ رَسُولُ اللَّه بَینَ عَینَیه» (1).

رسول خدا صلی الله علیه و آله پس از تغسیل و تکفین عثمان ابن مظعون، در حالی که اشک می‌ریخت، بر پیشانی او بوسه زد.

پیامبر صلی الله علیه و آله هنگام دفن او فرمود:

«ادْفِنُوا عُثمانِ بنِ مَظعُونِ بِالْبَقیعِ یَکُنْ لَنا سَلَفاً، فَنِعْمَ السَّلَف سَلَفُنا عُثمانِ بنِ مَظعوُن» (2).

و به هنگام مرگ فرزند عزیزش ابراهیم فرمود: «الْحِقُوهُ بِسَلَفِنَا الصّالِح عُثمانِ بنِ مَظْعُون» (3)

به کارگیری و تکرار کلمه سلف صالح به هنگام دفن ابراهیم و پس از گذشت هشت سال از وفات ابن مظعون به عنوان یادگاری از گذشتگان است که باید جاوید بماند و خاطره ایشان محو نگردد. (4) از جمله بقعه‌ها و گنبد و بارگاه‌ها که در داخل بقیع به وسیله وهابیان منهدم گردیده است، ساختمان بقعه و حرم متعلق به جناب ابراهیم فرزند رسول خدا صلی الله علیه و آله می‌باشد و از این جهت که پیکر ابراهیم در کنار عثمان بن مظعون صحابه جلیل القدر رسول خدا صلی الله علیه و آله به خاک سپرده شده و هر دو قبر در کنار هم قرار گرفته‌اند، این بقعه همانگونه که به بقعه جناب ابراهیم مشهور شده است، گاهی به عثمان بن مظعون هم نسبت داده می‌شود. (5) پیامبر صلی الله علیه و آله در مورد این مرد زاهد و عابد و صالح هنگامی که جنازه‌اش را از زمین برداشتند، فرمود:

«طُوبَاکَ یَا عُثْمَانُ! لَمْ تَلْبِسْکَ الدُّنْیَا وَ لَمْ تَلْبَسْهَا»

ای پسر مظعون! خوش به حال تو دنیا تو را نپوشاند و فریب او را نخوردی و توهم خود را به دنیا نپوشاندی و خودت را در دام دنیا نیانداختی.

پیامبر صلی الله علیه و آله همانند فرزندش ابراهیم درباره فرزند دیگرش رقیه فرمود: «الْحَقِی بَسَلَفِنَا الصَّالِحِ عُثْمانَ بْنِ مَظْعُونِ» و هر دو را نزدیک عثمان بن مظعون دفن کردند. (6)

1- تاریخ حرم ائمه بقیع، ص 190. به نقل ازسنن ابن داود، ج دوّم، ص 179، تاریخ المدینة، ابن شبه، ج 1، ص 100 درمسندحنبل وطبقات گفتار عایشه ر ا چنین نقل نموده است: ان رسول اللَّه صلی الله علیه و آله قبّل عثمان بن مظعون وهو میت، قالت فرایت دموع النبی صلی الله علیه و آله تسیل علی خد عثمان بن مظعون. مسند احمدبن حنبل، ج 6، ص 56-/ 55.

2- تاریخ المدینة، ج 1، ص 100، تنقیح المقال، ج 2، ص 249.

3-

4- فصلنامه میقات حج، شماره 8، ص 131 و 132.

5- همان، ص 124.

6- قبل از حج بخوانید، ص 215