گلواژه‌های حج و عمره صفحه 75

20

أ

اسماعیل (فرزند ابراهیم پیامبر)

«اسماعیل»، فرزند حضرت ابراهیم خلیل علیه السلام پیامبر الهی که در بین مسلمانان به عنوان ذبیح شناخته می‌شود و نسب پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به او می‌رسد. نام وی در منابع اسلامی غالباً عجمی و مرکب از دو واژه «اسمع» و «عیل» به معنای «خدایا بشنو» دانسته شده است. و گفته‌اند که ابراهیم به هنگام درخواست فرزند از خدا با این کلمات آغاز سخن کرد.

نام حضرت اسماعیل 11 بار در قرآن مطرح و بر پاکی او تأکید شده است. از جمله مواردی که به رسالت او تصریح گردیده دو آیه ذیل میباشد:

الف: «قُولُوا آمَنَّا بِاللَّهِ وَ ما أُنْزِلَ إِلَیْنا وَ ما أُنْزِلَ إِلی إِبْراهِیمَ وَ إِسْماعِیلَ وَ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ وَ اْلأَسْباطِ» (1)

بگویید: ما به خدا ایمان آورده‌ایم، و آن چه بر ما نازل شده؛ و آن چه بر ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب و نوادگان او نازل گردیده.

ب: «وَ اذْکُرْ فِی الْکِتابِ إِسْماعِیلَ إِنَّهُ کانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ کانَ رَسُولًا نَبِیّاً» (2)

در این کتاب(آسمانی) از اسماعیل یاد کن که او در وعده‌هایش صادق و رسول و پیامبری(بزرگ) بود.

اسماعیل فرزند بزرگتر ابراهیم خلیل بود که از هاجر، کنیز ساره، همسر ابراهیم به روزگاری که ابراهیم در سن 99 سالگی و به نقل از «ابن مسعود» 117 سالگی بود در فلسطین بزاد و پس از چندی ابراهیم او را با مادرش به امر خداوند به سرزمین مکه برد (3) و در آنجا سکونت داد و به حرمت اسماعیل، آب زمزم به وجود آمد و پس از آن، قبیله جرهم در آنجا سکنی گزیدند و چون اسماعیل چهار ساله شد، امر قربانی رسید و چون پدر و پسر تسلیم امر قربانی شدند، خداوند نیت آنان را پذیرفت و گوسفندی را توسط جبرئیل به جای اسماعیل فرستاد و چون به سن بلوغ رسید، با دختری از قبیله جرهم ازدواج کرد و از او فرزندانی آورد و خداوند او را به «عمالقه» یمن و جرهم و حضرموت

1- سوره بقره، آیه 140.

2- سوره مریم، آیه 54.

3- شفاء الغرام باخبار البلد الحرام، ج 2، ص 5