حج گنجینه اسرار صفحه 124

قطع رابطه دوستی با آنها». تنها در چنین صورتی است که شاهد پیروزی بر احزاب و گروه‌های ضد خدا و ضد عظمت اسلام و مؤمنان خواهند بود. قرآن مجید در مقام نقل سخن حضرت ابراهیم(ع) با آزر و گروه بت‌پرست چنین می‌فرماید:

(وَ إِذْ قالَ إِبْراهِیمُ لأَبِیهِ وَ قَوْمِهِ إِنَّنِی بَراءٌ مِمَّا تَعْبُدُونَ)(زخرف: 26)

و آن‌گاه که ابراهیم به پدر خود [عمویش آزر] (1) و قومش گفت: من از آنچه شما می‌پرستید بیزارم.

همچنین مؤمنان را به تأسی جستن از ابراهیم و همراهانش فرا می‌خواند و فرموده است:

(قَدْ کانَتْ لَکُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِی إِبْراهِیمَ وَ الَّذِینَ مَعَهُ إِذْ قالُوا لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَآؤُا مِنْکُمْ وَ مِمَّا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ کَفَرْنا بِکُمْ وَ بَدا بَیْنَنا وَ بَیْنَکُمُ الْعَداوَةُ وَ الْبَغْضاءُ أَبَداً حَتَّی تُؤْمِنُوا بِاللهِ وَحْدَهُ ...)(ممتحنه: 4)

برای شما در [سیره] ابراهیم و یارانش الگو و سرمشق نیکویی [نیکی] است، هنگامی که به قوم مشرک خود گفتند ما از شما و آنچه غیر از خدا می‌پرستید، بیزاریم و ما نسبت به شما کافریم و میان ما و شما عداوت و دشمنی همیشگی آشکار شده است و این وضع، همچنان ادامه دارد تا به خدای یگانه ایمان بیاورید ...

بدین ترتیب، باید گفت که ابراهیم(ع)، بانی کعبه و حج، و پیامبری که آیین حنیف او اساس و معیار در آیین اسلام است، در مسئله برائت از مشرکان و دشمنان خدا، اسوه و سرمشق قرار گرفته است و این برائت و بیزاری جستن تا آنجا پیش می‌رود که به صورت کینه‌ای آشتی ناپذیر، نسبت به مشرکان در می‌آید تا زمانی که آنان به صراط مستقیم توحید و یکتا پرستی بازگردند.

از این رو، بر مؤمنان و حج‌گزاران است که قهرمان توحید، ابراهیم خلیل(ع) را به عنوان اسوه حسنه، سرمشق خود قرار دهند و برائت از دشمنان خدا و بت‌ها و اقطاب شرک و کفر را که کمر به نابودی اسلام و به ذلت کشیدن مسلمانان بسته‌اند، طرد و نفی