حج گنجینه اسرار صفحه 141

بر اصل وصیت و نیز آماده بودن وصیت نامه در هر زمان، تأکید فراوان شده است.

چنان‌که رسول خدا(ص) می‌فرماید: «الوَصِیَّةُ حَقٌّ عَلی کُلِّ مُسلِمٍ» (1)؛ «وصیت کردن بر هر مسلمان حق [واجب] است».

آن حضرت در جای دیگری نیز فرموده است:

لَیسَ یَنبَغی لِلمُسلِمِ ان یَبیتَ لَیلَتَینِ الا وَ وَصیَّتُةُ مَکتُوبَةٌ عِندَ رَأسِهِ. (2)

برای مسلمانی سزاوار [شایسته] نیست که دو شب را پشت سر بگذراند، مگر آنکه وصیت او در زیر سرش، نوشته شده باشد.

همچنین امام صادق(ع) می‌فرماید:

مَن مَاتَ بِغَیرِ وَصیَّةٍ ماتَ میتَةً جاهِلیَّة. (3)

کسی که بدون وصیت بمیرد، به مرگ جاهلیت مرده است.

با توجه به اینکه مسافرت، همیشه با خطرهای فراوان همراه بوده و در مواردی خسارات مالی و تلفات جانی نیز در پی داشته است؛ زیرا در گذشته، راه‌های طولانی و ناهموار، دزدان مسلح، نبودن امکانات غذایی و بهداشتی و ناامن بودن راه‌ها، سبب می‌شد تا تعدادی از مسافران، جان خود را از دست داده، مظلومانه در گوشه‌ای به خاک سپرده شوند. در عصر کنونی نیز که امکانات فراوانی، برای مسافران فراهم شده است باز، خطرهای فراوانی، جان انسان‌ها را تهدید می‌کند و آنان در زمین و آسمان، امنیت لازم را ندارند. گاهی، هواپیماهای مسافربری، بر اثر نقص فنّی، سقوط می‌کند و صدها نفر کشته می‌شوند و زمانی، برخورد و تصادف وسایل نقلیه، جان سرنشینان بی‌گناهش را می‌گیرد. بنابراین، هیچ کس نمی‌تواند آینده‌اش را پیش‌بینی کرده، از بازگشت سالم خود، اطمینان داشته باشد. از این رو، نوشتن وصیت(وصیت کردن) برای هر انسان مسلمان، به ویژه، زائران خانه خدا امری لازم و ضروری است تا وارثان آنها دچار مشکل نشده، تکلیفشان را بدانند.

امام صادق(ع) می‌فرماید: «مَن رَکِبَ راحِلَةً فَلیُوصِ» (4)؛ «کسی که بر مرکبی،

1- وسائل الشیعه، ج 13، ص 352.
2- مستدرک الوسائل، ج 14، ص 87.
3- وسایل الشیعه، ج 13، ص 352؛ ره توشه حج، صص 95- 96.
4- وسایل الشیعه، ج 8، ص 267؛ من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 309.