حج گنجینه اسرار صفحه 46

امام حسن مجتبی(ع) در کنار خانه کعبه، در حالی که خود را به رکن یمانی چسبانده بود، با خدا راز و نیاز می‌کرد: خدایا! به من نعمت‌های فراوان عطا کردی و مرا شکرگزار آن نیافتی، مرا آزمودی و صابر و شکیبا نیافتی، امّا به خاطر ناسپاسی، از من سلب نعمت نکردی و چون شکیبایی لازم را نکردم، به شدّت ابتلا و گرفتاری من نیفزودی، «الهی ما یَکونُ مِنَ الکَریمِ الَّا الکَرَم»؛ «خدایا از کریم جز کرامت و بزرگواری سزاوار نیست». (1)

ج) جایگاه حج در سیره امام حسین (ع)

بهترین و مهم‌ترین شاهد بر اهمّیت حج، گفتار و به ویژه رفتار ائمه معصومین: نسبت به انجام حج و زیارت خانه خدا می‌باشد که با آن مقام والا و رفیع خویش، پیاده و گاهی با پای برهنه باکمال خضوع و فروتنی راه مکّه را می‌پیمودند. بدون شک، پیاده‌روی آنان، نه به دلیل نداشتن مرکب سواری و نه از جهت خودداری از مصرف و بذل مال در راه حج بود، بلکه دستور می‌دادند مرکب‌ها را به همراه می‌کشیدند که کسی آنان را به بخل نسبت ندهد.

از این رو، درباره امام حسین(ع) در روایات آمده است:

لَقَد حَجَّ الحُسَینُ بنُ عَلیّ(ع) خَمْساً وَ عِشرینَ حَجَّةً ماشیاً وَ انّ النّجائبَ لَتقادُ مَعَه. (2)

امام حسین(ع) 25 بار، با پای پیاده حج انجام داد و افراد برگزیده و بزرگانی نیز، آن حضرت را همراهی می‌کردند.

شیخ عباس قمی(ره) در این باره می‌گوید: «درباره زهد و عبادت آن حضرت روایت شده است که 25 حج پیاده به جا آورد، در حالی که شتران، محمل‌ها را از عقب او می‌کشیدند». (3)

روایت شده است که گاهی در سفرهای حج امام حسن و امام حسین 8 مردم به آنان اقتدا کرده، به احترامشان از مرکب‌ها پیاده می‌شدند و پیاده به راه می‌افتادند و

1- همان، ج 96، ص 197.
2- همان، ج 44، ص 193.
3- منتهی الآمال، ج 1، ص 534؛ اسرار حج، علی عطائی اصفهانی، صص 8- 9.