حج گنجینه اسرار صفحه 48

امام سجاد(ع) پیاده به حج می‌رفت و بیست روز مسافت بین مکّه و مدینه را طی می‌کرد.

لازم به یادآوری است که مسافت فعلی بین مکّه و مدینه حدود 90 فرسخ(450 کیلومتر) است. (1)

از همه مهم‌تر و آموزنده‌تر، کیفیت تشرّف امام سجّاد(ع) جهت زیارت خانه خدا و گریه و زاری آن حضرت در کنار کعبه معظّمه و در حِجر اسماعیل می‌باشد. چنان‌که طاووس یمانی روایت کرده است: امام زین العابدین(ع) را دیدم که از اواخر شب تا سحر، طواف و نماز انجام می‌داد و در حالی که همه به خواب رفته بودند، او با خدا راز و نیاز و گریه سوزناکی داشت و به سجده می‌رفت. به طوری که من گمان کردم بی‌هوش شده است؛ کنارش رفتم و آهسته سرش را از زمین برداشتم و روی دامن خود گذاشتم و آن قدر گریه کردم که اشک من به صورت آن حضرت ریخته شد. بلند شد و نشست و گفت: «مرا از یاد پروردگارم بازداشته است؟»

گفتم: «طاووس هستم، ای فرزند رسول خدا! این همه ضجّه و بی‌تابی برای چیست؟ سزاوار است ما که گنه‌کاریم این چنین گریه و زاری کنیم. آخر پدر تو حسین بن علی(ع) و مادرت فاطمه زهرا(س) و جدّ تو رسول خدا(ص) است. و یاوران زیادی برای شفاعت داری». امام متوجّه شد و فرمود: «ای وای، ای وای، ای وای، ای طاووس(درباره حساب و کتاب روز قیامت) سخن از پدر و مادر و جدّ من به میان نیاور، زیرا:

خَلَقَ اللهُ الجَنَّةَ لِمَن اطاعَهُ وَ احسَنَ وَ لَو کانَ عَبداً حَبَشیّاً و خَلَقَ النّارَ لِمَن عَصاهُ وَ لَو کانَ وَلَداً قُرَشیّاً.

خداوند بهشت را برای هر کس که او را اطاعت کند و نیکی نماید آفریده است، اگر چه برده سیاه‌پوست حبشی باشد؛ و دوزخ را برای هر کسی که نافرمانی و عصیان خدا کند، آفریده اگر چه فرزند قریشی(رسول خدا(ص)) باشد.

ای طاووس! مگر سخن خدا را نشنیده‌ای:

(فَإِذا نُفِخَ فِی الصُّورِ فَلا أَنْسابَ بَیْنَهُمْ یَوْمَئِذٍ وَ لا یَتَساءَلُونَ)(مؤمنون: 101)