حج گنجینه اسرار صفحه 88

را ذبح کن». از این بیان استفاده می‌شود که ذبح حیوان، رمز ذبح هوی و طمع است.

امام سجاد(ع) نیز در این باره می‌فرماید: «فلسفه ذبح قربانی این است که حج‌گزار، در موقع ذبح قربانی، قصد کند که با تمسک به حقیقت پرهیز و ورع، حنجره طمع را ببرد و از سنت ابراهیم(ع) پیروی نماید که با ذبح فرزند و میوه قلب و آرام‌بخش دلش، سنت بندگی با اخلاص و تقرب به درگاه خدا را برای آیندگان پس از خودش تأسیس نمود».

فَعِندَ ما ذَبَحتَ هَدیَکَ نَوَیتَ انّکَ ذَبَحتَ حَنجَرَةَ الطَّمَع بِما تَمَسَّکتَ بِهِ مِن حَقیقَةِ الوَرَعِ وَ انَّکَ اتّبَعَتَ سُنّةَ ابراهیمَ عَلَیهِ السَّلام بِذِبْحِ وَلَدِهِ وَ ثَمَرَةِ فُؤادِهِ (1) ...

ه) کسب تقوای الهی‌

بدون شک، هدف اصلی و فلسفه مهم قربانی، رسیدن به مقام عالی تقواست. چنان‌که خداوند متعال در این باره می‌فرماید:

(لَنْ یَنالَ اللَّهَ لُحُومُها وَ لا دِماؤُها وَ لکِنْ یَنالُهُ التَّقْوی)(حج: 36)

قربانی‌هایی که زائران خانه خدا در سرزمین منا ذبح می‌کنند، گوشت‌ها و خون‌های آنها هرگز به خدا نمی‌رسد، بلکه آنچه به خدا می‌رسد تقوای شماست.

زیرا خداوند متعال جسم نیست و نیازی به گوشت‌ها و خون‌های قربانی ندارد. قربانی، در واقع گذشت از مال در راه خدا، برای خدا و با نام خداست که این امر، موجب کسب تقوای الهی می‌گردد. (2)

علّامه طباطبایی(ره) در این باره می‌فرماید:

این قربانی‌ها برای آورنده‌اش اثری معنوی دارد و آن صفات و آثار معنوی است که جا دارد به خدا برسد؛ به معنای اینکه به سوی خدای تعالی صعود و صاحبش را به خدا نزدیک کند، و آن‌قدر نزدیک کند که دیگر حجابی بین او و خدا نماند. (3)

1- مستدرک الوسائل، ج 10، ص 171؛ حج برنامه تکامل، سیدمحمد ضیاء آبادی، ص 362.
2- حج، ص 135.
3- تفسیر المیزان، ج 14، ص 530.