پرتوی از اسرار نماز صفحه 53

1- 229) سفینهالبحار، بلل.

2- 230) سفینهالبحار، ج 1، کلمه بلل.

3- 231) لغت نامه دهخدا، بلال.

4- 232) کنزالعمال، ج 7، ص 692.

5- 233) تفسیر نمونه، ج 4، ص 438. (ذیل آیه 58 سوره مائده)

28- اخلاص در نیّت

پرتوی از اسرار نماز » اخلاص در نیّت

گرچه نیّت، اولین واجب در متن نماز است، امّا بنا به اهمیّت آن و ملاک ارزش بودنش در هر کاری، از جمله در عبادات و نماز، فصلی مستقّل و مفصّل به بررسی ابعاد آن اختصاص دادیم تا از این رهگذر، در ارزش بخشیدن بیشتر به اعمال عبادی، توفیق یابیم.

29- نیّت، ملاک ارزش

پرتوی از اسرار نماز » نیّت، ملاک ارزش

عنصری که به عمل یک انسان بها می دهد، نیّت و انگیزه و هدف اوست. از همین رو، در آیات قرآن، کلمه «فی سبیل اللّه» فراوان به کار رفته (70 بار) و این هشداری است که انسان ها مواظب اعمال و نیّات خود باشند که در راه خدا باشد، نه برای غیر خدا یا انگیزه های نفسانی. مانند جاده خطرناکی که تابلوهای هشدار دهنده فراوانی در آن نصب می کنند، بندگی خدا هم راهی است که لغزشگاه های فراوانی دارد و این همه

تأکید، هشدار برای دوری از انحراف هاست. بخصوص در عبادات، که بدون «قصد قربت» و نیّت خدایی، کمترین ارزشی ندارد.

نیّت، رکن عبادت است. اگر عملی بدون نیّت انجام شود، یا نیّت غیر خدایی داشته باشد، باطل است.

نیّت، اصل و اساس عمل است.

مقدّس ترین کارها بخاطر نیّت بد، فاسد می شود و ساده ترین کارها، با نیّت خوب، ارزشی بسیار پیدا می کند.

نیّت خدایی، عامل جذب الطاف الهی است. هر که در راه خدا تلاش کند، خداوند هم راه های خودش را به او می نمایاند: «وَالَّذِینَ جَهَدُواْ فِینَا لَنَهْدِیَنَّهُمْ سُبُلَنَا»(234)

نیّت، شرط قبولی عمل است.

امام صادق علیه السلام از قول خدای متعال نقل می کند: «لَمْ اَقْبَلْ اِلاّ ما کانَ خالِصاً لی»(235) جز آنچه را خالص برای من باشد، نمی پذیرم.

نیّت، کار اندک را بزرگ می کند.

امام صادق علیه السلام فرمود: «مَنْ اَرادَ الّلهَ بِالْقَلیلِ مِنْ عَمَلِه اَظْهَرَهُ اللّهُ اَکْثَرَ مِمّا اَرادَ وَ مَنْ اَرادَ الْنّاسَ بِالْکَثیرِ مِنْ عَمَلِهِ اَبَی اللّهُ اِلاّ اَنْ یُقَلّلَهُ فی عَیْنِ مَنْ سَمِعَهُ»(236) هر کس، کار اندک خود را بخاطر خدا انجام دهد، خداوند آنرا بیش از آنچه خواسته، در چشم دیگران جلوه می دهد. و هر کس از کار بسیار خود، هدف غیر خدایی (برای مردم)

داشته باشد و بجای جلب رضای خدا به فکر جلب توجّه مردم باشد، خداوند کار زیاد او را در نظر مردم، کم جلوه می دهد.