راز نماز (برای جوانان) صفحه 27

1- 77) محجهالبیضاء، ج 1، ص 385.

«الْحَمْدُ ِللَّهِ رَبِّ الْعَلَمِینَ»

حمد و ستایش، مخصوص خداوندی است که پرورش دهنده جهانیان و سرپرست نظام هستی و صاحب همه نمعت های مادی و معنوی است.

ربّ آسمان ها و زمین و پروردگار همه موجودات است.

کوه های سنگین را لنگر زمین ساخته، فاصله خورشید تا زمین را در حدّ متعادلی قرارداده، به انسان ها از دوران طفولیت، راه زندگی وتأمین نیازها را الهام کرده، چشم و گوش وفکر وقدرت وغرائز عطا کرده، ولطف پیدا و پنهانش را شامل حال انسان نموده است. چه ناسپاس اند آنان که زبان به ستایش خدا نمی گشایند. از نعمت ها بهره مند می شوند و نافرمانی می کنند، غرق در مواهب الهی اند وبخشنده آنها را

نمی شناسند.

انسان و این همه ناسپاسی و بی معرفتی؟ به راستی که انسان موجودی ظَلوم و جَهول است! ....

«الحمد للّه رب العالمین»، یعنی همه ستایش ها از آن اوست، که امکان رشد و تربیت را در انسان و همه موجودات فراهم کرده است.

هم آفرینش از اوست و هم پرورش آن ها.

مگر می توان سپاسی در خور و تشکری شایسته ربوبیّت و پروردگاریش نمود؟

از دست و زبان که بر آید

کز عهده شکرش به در آید

زبان ها ناتوان از شمارش نعمت های اوست، تا چه رسد به ادای حقّ او و سپاس نعمت هایش:

بنده همان به که ز تقصیر خویش

عذر به درگاه خدا آورد

ورنه سزاوار خداوندیش

کس نتواند که به جا آورد(79)

«الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ»

سایه رحم همیشگی ورحمت همگانی اش بر سر خاص و عام، افکنده است. کیست بگوید من از رحمت خدا بی بهره ام؟ حتّی برای گناهکاران هم، دری همچون «توبه» گشوده است که از رحمت او محروم نشوند، و آنان را دوست می دارد.(80)

رحمتش چنان عام و فراگیر است که مأیوس شدن از رحمت او از گناهان کبیره است. و خود فرمان داده است که از رحمتش مأیوس نشوند. او همه گناهان را می بخشد.(81)