اسرار نماز صفحه 26

چون شمع به سوز، زنده می باید بود

دل سوخته ، سر فکنده می باید بود

تا کامروا شوی ز انجامی خوش

ناکامی کش که بنده می باید بود

و بندگی از بهر او باید کرد، نه از برای خود:

تو بندگی چو گدایان به شرط مزد مکن

که خواجه خود روش بنده پروی داند

و گفته اند: که نکته اینکه نعبد به صیغه جمع آمده است ، نه مفرد؛ آن است که در احکام شرعیه مقرر است که تبعض صفقه نشاید، به این معنی که : هر که متاعی چند در یک عقد بخرد و بعضی از آن عیبناک برآید، خریدار را باید که یا همه را قبول کند، یا همه را رد نماید و اگر مشتری به معامله رضایت دهد، او را نرسد که بعضی را نگاه دارد و بعضی را کنار گذارد پس چون بنده ای عبادت خود را با عبادت دیگران در آمیزد، حق

تعالی کریم تر از آن است که عبادت کسی را، به علت با عیب دیگران رد کند، از طرفی دیگر البته خداوند، عبادات با عیب را هم به طفیل عبادت بی عیب ، قبول کند.

به طفیل همه قبولم کن