منبر و محراب صفحه 103

ص:112

حبّ دنیا است که ما را به خود مشغول کرده است. "حُبُ الدُّنْیَا رَأْسُ کُلِ خَطِیئَهٍ "(1). این دو مشکل که اگر بناست با حضور قلب دو کلام با خدا صحبت می کند، باید این دو نکبت را از خود دور کنیم. مانع که از سر راه کنار رفت و زمینه مساعد شد، باید برویم دنبال این که چه کنیم این حواس را در مسیر خودش متمرکز کنیم.

درمان حواس پرتی در نماز

حواس ظاهری و حواس باطنی ما قابل تعلیم است. چه در امر مثبت یا امر منفی.

در روایات قدسی آمده: "عبدی اطعنی حتّی اجعلک مثلی أو مثلی أقول للشی ء کن فیکون و تقول للشی ء کن فیکون "(2)؛ بنده من، از من اطاعت کن تا تو را مثل و مانند خودم قرار می دهم. من به هر چیزی اراده ی ایجاد کنم ایجادش می کنم، قدرت بر ایجاد را به تو هم می دهم. عبادت خدا را که بکنی، می توانی بر خودت تسلط و قدرت داشته باشی.

این برایمان جا نیافتاده است که سعادت دنیا و آخرت ما به نماز است؛ چون برایمان جا نیافتاده دل به آن نمی دهیم، توجه نمی کنیم. همه کارهای خیرت را می پذیرند اگر نمازت را بپذیرند. این واقعیت هنوز در دل ها جا نیافتاده. خب، این قلب ابتدای کار خیلی پرت و پلاست؛ امّا این نکته را حتما به جان مبارکتان حک کنید که حواس پرت در نماز قابل کنترل است.

از خودتان انتظار زیاد نداشته باشید. نخواهید یک هفته یا یک ماهه به این مهم دست پیدا کنید. حواس جمعی در نماز، با تمرین به دست می آید. شاید ابتدای کار در یک نماز پنج دقیقه ای، نیم دقیقه حواست جمع باشد؛ امّا یک ماه بعد، یک دقیقه حواست جمع و چهار دقیقه حواست پرت است. سه ماه بعد دو دقیقه حواست جمع و سه دقیقه حواست پرت است. شش ماه بعد چهار دقیقه حواست جمع و یک دقیقه پرت است. دو سه سال بعد