منبر و محراب صفحه 109

ص:118

فرموده است: "مَن أحَبَّ شیئاً"؛ کسی که چیزی را دوست بدارد، "حَشَرَهُ اللهُ مَعَهُ"؛ خدا روز قیامت او را با همان محشورش می کند. ببینید محبوب شما کیست، محبوب رنگ آمیزی می کند شخصیت را.

ببین محبوب که هستی؟

بنده ی خدایی می گفتند: در تهران- قبل از انقلاب- و در حال رانندگی، رسیدم به آقایی از خواننده های زمان شاه. دیدم توی ماشین کنار دستش یک سگ نشسته است. دو تای پای سگ هم روی داشبرد است. شیشه را کشیدم پایین و گفتم: فلانی! گفت بله. گفتم آقا زاده است؟…

"أَخْلَدَ إِلَی الْأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَواه فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ الْکَلْبِ"(1)؛ مَثَل او مِثل سگ است، او محبوبش هر چه رشد کرده باشد، محِّب به میزان رشد شخصیتی محبوب، شخصیتش متوقف خواهد شد. فلذا کسی تمام قوایش را بسیج می کند برای یک چشم و ابرو، پس از گذشت سالیانی، کم کم با شروع چین و چروک ها تمام آن گرایش ها از بین خواهد رفت. کافی است یک میکروسکوپ یا ذره بین بگذارید روی چشم او، می بینید یک جنگل عظیم، به صورت جنگل آمازون، یک رگ از این طرف یک رگ از آن طرف، اگر کسی نزدیک بشود به عیوب انسان هایی که محتاجند و عصمت ندارند و نقایص آنها آشکار بشود، انزجار از سر و کله اش در درون انسان پیدا خواهد شد.

به همین دلیل قرآن می گوید: شما نیاز دارید، جانتان محبوب می خواهد، شما به عشق احتیاج دارید، دوست دارید دوست داشتنی باشید؛ امّا "مُحِبَّهً لِصَفْوَهِ أَوْلِیَائِکَ مَحْبُوبَهً فِی أَرْضِکَ وَ سَمَائِکَ"(2) ما نمی گوییم این نیازها غیرطبیعی است، این که دوست می دارید دوستتان بدارند، یک نیاز طبیعی است؛ امّا چه کسی را دوست بدارید؟ "لصفوه اولیائک"؛ برگزیدگان الهی را. محبوب هم باشید؛ امّا محبوب کی باشید؟ "محبوبه فی أرضک و سمائک"؛ خدایا من را در میان همه موجودات زمینی و آسمانی محبوب قرار بده! حیف است شخصیتی که توانایی دارد این مقدار وسعت محبوبیت داشته باشد، وجود او در یک جاذبه کوچکی، قرار بگیرد.