منبر و محراب صفحه 11

ص:20

جلسه دوم

اشاره

بسم الله الرحمن الرحیم

حضور قلب در نماز

علی بن موسی الرضا_علیه آلاف تحیۀ و الثناء_ می فرمایند: یکی از یاران علی علیه السّلام به نام قیس، در حال نماز خواندن بود که وقتی یک رکعت خواند مار سیاهی در محل سجودش آمد، چون خواست رکعت دوم را بخواند، پیشانیش را از طرف آن مار بطرف دیگر گرداند، آن مار به دور گردنش پیچید، سپس به داخل پیراهنش رفت. امام علیه السّلام فرمود: من روزی به مکانی که نام آن (فرع) بود و جایی بین مکه و مدینه بود رفتم، وقت نماز شد و من در بین راه بودم، از مرکب پیاده شدم و به طرف گیاهی که (ثمامه) نام داشت رفتم. چون یک رکعت نماز خواندم یک افعی از زیر ثمامه بطرف من آمد، وقتی نزدیک من رسید دوباره بطرف ثمامه برگشت و من شروع به نماز خواندن کردم و آن را کوتاه ننمودم و بعد شروع به دعا خواندن کردم و آن را هم کوتاه ننمودم(1)، این یعنی حضور.

وزیری در مقابل پادشاهی ایستاده بود پادشاه اوامر را می گفت و او هم چشم می گفت. یک مرتبه پادشاه دید وزیر غش کرد. دربارنان آمدند او را وارسی کردند، دیدند یک عقرب در بدنش هست، عقرب او را نیش زده و این حالیش نشده. وقتی که حالش به جا آمد گفتند: تو می فهمیدی که عقرب نیشت می زند؟ گفت: بله. گفتند: آخر لباست را می زدی کنار عقرب را می کشتی. گفت: هر چه فکر کردم دیدم در حضور سلطان ایستادم این حرکت حرکتی است دور از ادب، برای همین نیش عقرب را تحمل کردم.