منبر و محراب صفحه 111

ص:120

خواطرم، آن آقا گفته بود: پس شما کی نماز می خوانید؟! شما کی نماز می خوانید؟! نماز زمانی نماز است که از تعلقات مادی تُو وجود انسان هیچ خبری نباشد، توجه فرمودید.

هر بخشی از نماز مظهر یکی از اوصاف خدا

نماز رصدخانه ای است که شخص نمازگزار وارد این رصدخانه می شود. از موقع الله اکبر مشغول تماشای عالم وجود می شود و جمال حق تعالی را مشاهده می کند. هر چه در جاذبه ی جمال خدا بیشتر قرار بگیرد تشنگی های درونی او به مرور برطرف خواهد شد. تا به مرحله ای می رسد که آرامش پیدا کند. شخصی هم که آرامش پیدا کرد بی نیاز می شود از گرایش به افراط، گرایش به تفریط، گرایش به مفاسد اخلاقی(1).

هر بخشی از نماز مظهر یکی از اوصاف خدا. "مَثَّلُ القیومَ فی قیامِهِ تمثیلَهُ الکبیر فی احرامِهِ"؛ قیام یعنی ظهور صفت قیومی حق تعالی؛ یعنی نمازگزار در حالت قیام باید با صفت "قیوم" آشنا شود."تمثیله الکبیر فی احرامه"؛ در هنگام تکبیرالاحرام باید با صفت "الکبیر" آشنا شود.

بخش بخش نماز مظهری است از ظهور صفات خدای هستی. "یمَثَّلُ المحمودَ فی تَحمیدِهِ" وقتی می گوید الحمدلله "محمود" جلوه پیدا می کند."تَمثیلَهُ الواحدُ فی توحیدِهِ"؛ هنگامی که سوره ی تَوحید را می خواند "واحدیت" حق تعالی جلوه گر می شود. "یمَثَّلُ العظیمَ فی رکوعِهِ"؛ در حالت رکوع اسم "العظیم" ظهور پیدا می کند که در مقابل خدا خشوع می کند. "هو علی ما هو فی خضوعه کما یمَثَّلُ العلی الأعلی عند سجوده إذا تَدَلّی"؛ در سجود با صفت "العلی" آشنا می شود. چون با صفت"العلی" آشنا می شود بی اختیار می گوید:"سبحان ربی الأعلی و بحمده"؛ یعنی قطعه قطعه نماز مظهری است، از مظاهر صفات ربوبی.

"یمَثَّلُ المشهودَ فی تَشَهُّدِه"؛ خداوند یکی از اسامی اش "مشهود" است. در تشهد مشهود را می بیند که شروع می کند به تشهد. "مُذ بَلَغَ الغایه فی تَجَرُّدِه"؛ زمانی که به اسم مشهود می رسد، "مُذ" به معنای زمانی که، "بَلَغَ"؛ برسد در غایت تجرّد؛ وقتی این ذهن و روح و قلب از همه ماده جدا شد، آن وقت جمال خدا را می بیند. "یمَثَّلَ سَلامَ فی سلامِهِ"؛ یکی از