منبر و محراب صفحه 130

ص:139

1- مدثر:43.
2- الرحمن:35 تا 45.
3- زلزله:7-8.

نماز، خاموش کننده جهنم درون

خداوند متعال، نماز را برای ما یکی از موجبات خاموش کردن آتش جهنم درون قرار داده است. هنگام نماز که می شود فرشتگان ندا می دهند:"قُومُوا إِلَی نِیرَانِکُمُ الَّتِی أَوْقَدْتُمُوهَا عَلَی ظُهُورِکُمْ فَأَطْفِئُوهَا بِصَلَاتِکُمْ" (1)؛ ای بیچاره بشر! وجودت را آتش زدی؛ اما از آتش خودت خبر نداری. اگر خانه ات آتش گرفته بود، می رفتی سراغ آتش نشانی؛ اما خانه ی ایمانت آتش گرفته، ابدیتت دارد می سوزد، سراغ آتش نشان را نمی گیری! خدا خود کرم کرده، خواسته که ما از این بی خبری بیرون آییم؛ وقت نماز که می شود، فرشتگانش ندا می دهند: "قُومُوا" برخیزید! "إِلَی نِیرَانِکُمُ" به سوی آتش هایی که "أَوْقَدْتُمُوهَا" خودتان روشن کرده اید، "فَأَطْفِئُوهَا بِصَلَاتِکُمْ" با نماز این آتش را خاموش کنید.

فکر گناه نیز در روایات (2) بسان دود معرفی شده. هر چند آتش به خانه دل نزده (گناه نکرده است)؛ امّا فکر گناه کرده و این فکر گناه دودی است که دیوارهای سفید دل را، سیاه می کند. دلِ سیاه هم که دیگر جای جمال الله و ائدالغرالمحجلین(3) (امیرالمومنین علیه السلام ) نیست. این خانه را تاریک کردی؛ سنخیت را گرفتی؛ آقا قدم نمی گذارند. با نماز این دل را شستشو بده، سیقل بده، بگذار پاک شود و سنخیتی پیدا کند با نور، "اللَّهُ نُورُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ"(4)؛ "وَ أَشْرَقَتِ الْأَرْضُ بِنُورِ رَبِّها"(5).