منبر و محراب صفحه 131

ص:140

1- مَجَالِسُ الصَّدُوقِ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُوسَی بْنِ الْمُتَوَکِّلِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ السَّعْدَآبَادِیِّ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْبَرْقِیِّ عَنْ أَبِیهِ عَنْ عُبَیْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الدِّهْقَانِ عَنْ وَاصِلِ بْنِ سُلَیْمَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ الصَّادِقِ عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ النَّبِیُّ ص مَا مِنْ صَلَاهٍ یَحْضُرُ وَقْتُهَا إِلَّا نَادَی مَلَکٌ بَیْنَ یَدَیِ النَّاسِ أَیُّهَا النَّاسُ قُومُوا إِلَی نِیرَانِکُمُ الَّتِی أَوْقَدْتُمُوهَا عَلَی ظُهُورِکُمْ فَأَطْفِئُوهَا بِصَلَاتِکُمْ (بحارالأنوار،بیروت،ج79،ص209).
2- إِنَ مُوسَی أَمَرَکُمْ أَنْ لَا تَزْنُوا وَ أَنَا آمُرُکُمْ أَنْ لَا تُحَدِّثُوا أَنْفُسَکُمْ بِالزِّنَا فَضْلًا عَنْ أَنْ تَزْنُوا فَإِنَّ مَنْ حَدَّثَ نَفْسَهُ بِالزِّنَا کَانَ کَمَنْ أَوْقَدَ فِی بَیْتٍ مُزَوَّقٍ فَأَفْسَدَ التَّزَاوِیقَ الدُّخَانُ وَ إِنْ لَمْ یَحْتَرِقِ الْبَیْتُ (وسائل الشیعه،ج20،ص319).
3- عَنْ أَبِی جَعْفَرٍع قَالَ فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَ "یَوْمَ تَبْیَضُّ وُجُوهٌ وَ تَسْوَدُّ وُجُوهٌ" قَالَ النَّبِیُّ ص تُحْشَرُ أُمَّتِی یَوْمَ الْقِیَامَهِ حَتَّی یَرِدُوا عَلَیَّ الْحَوْضَ فَتَرِدُ رَایَهُ إِمَامِ الْمُتَّقِینَ وَ سَیِّدُ الْمُسْلِمِینَ وَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ وَ خَیْرُ الْوَصِیِّینَ وَ قَائِدُ الْغُرِّ الْمُحَجَّلِینَ (راهبر روسفیدان و آبرومندان) وَ هُوَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ فَأَقُولُ مَا فَعَلْتُمْ بِالثَّقَلَیْنِ بَعْدِی فَیَقُولُونَ أَمَّا الْأَکْبَرَ فَاتَّبَعْنَا وَ صَدَّقْنَا وَ أَطَعْنَا وَ أَمَّا الْأَصْغَرَ فَأَحْبَبْنَا وَ وَالَیْنَا حَتَّی هُرِقَتْ دِمَاؤُنَا فَأَقُولُ رَوُّوا رِوَاءً مَرْوِیِّینَ مُبْیَضَّهً وُجُوهُکُمُ الْحَوْضَ وَ هُوَ تَفْسِیرُ الْآیَهِ (بحارالأنوار،ج8،ص24،باب20).
4- نور:35.
5- زمر:69.

برای فردا چه چیز فرستاده اید؟

در اواخر سوره ی حشر "یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ" ای مؤمنین در حریم حق پروا داشته باشید. وقتی پیش بزرگتان می روید، پیش معلمتان می روید، رعایت می کنید که نکند کاری بکنید که خوشش نیاید. همیشه خدا دارد نگاهتان می کند "اتَّقُوالله" پروا داشته باشید. حرمتِ حرم خدا را نگه دارید. "وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَد"(1)؛ بنگرید که برای فردا چه چیز از پیش فرستاده اید؟ تو آمده بودی هر لحظه سودی در صندوق آخرتت پس انداز بکنی.

نگاه کن ببین چی اندوخته کردی؟ پس اندازت برای فردا چیست؟ هر کسی را در قبر خودش می گذارند. معلوم نیست ما را در گودال آتش می گذارند یا بوستان بهشت؛ "رَوْضَهٌ مِنْ رِیَاضِ الْجَنَّهِ" یا "حُفْرَهٌ مِنْ حُفَرِ النِّیرَانِ"(2) نمی دانیم در دامن علی سرمان را خواهیم گذاشت یا مغلوب شیاطین خواهیم بود. هیچ نمی دانیم چه بر سر ما می آید!

جناب ابوذر; کنار قبر پسر جوانش گریه می کرد و می گفت: پسرم به تو گریه می کنم و بر تو گریه نمی کنم! از این که داغ تو به دلم نشسته گریه نمی کنم؛ نگران خودت هستم. نمی دانم در آنجا چه بر سرت آمده.(3)

بنابراین باید دقت کنی که چه فرستاده ای برای آنجا "وَ لْتَنْظُرْ نَفْسٌ ما قَدَّمَتْ لِغَد وَ اتَّقُوا اللَّهَ". نماز توشه تنگدستی آخرت است.(4)