منبر و محراب صفحه 22

ص:31

آسمان ها و کوه ها و زمین، نتوانستند این امانت ما را بکشند انسان این بار امانت را پذیرفت.

در تفسیر امانت، یک معنایش "الامانه هی الصلاه"؛ آن امانت سنگین نماز است. لذا قرآن کریم می فرماید"وَ اسْتَعینُوا بِالصَّبْرِ وَ الصَّلاهِ وَ إِنَّها لَکَبیرَهٌ إِلاَّ عَلَی الْخاشِعینَ"(1) جالب است که صبر تفسیر به روزه شده است با اینکه روزه ظاهرش از نماز سنگین تر است؛ امّا خدا اینجا ضمیر تثنیه ذکر نمی کند، نمی گوید روزه و نماز هر دو عظیم و سنگین اند؛ بلکه می فرماید "و إنّها"؛ به درستی که نماز "لکبیره" است.

نماز زیباییی مؤمن

اینکه برخی چهره های زیبا دارند در روایت دارداثر نماز شب است.(2)

اهل سحر وقتی بلند می شدند دعای ابوحمزه ثمالی را می خوانند مناجات امام باقر علیه السلام را می خوانند، اولین جمله ش این است "اللهم إنی اسئلک بجمالک" چون خدا را به جمال جمیلش قسم می دهند خدا بهره ای از جمال خودش به شب زنده داران افاضه و مرحمت می کند؛ لذا آنهایی که اهل سحر و مناجات هستند نور دیگری دارند که غیر اینها ندارند.البته خود نماز نور است "الصَّلَاهُ نُورُ الْمُؤْمِنِ ".(3) بعضی ها را دیدید بهترین کت شلوار، بهترین ماشین را دارند؛ امّا قیافه اش تاریک است، نور ندارد. بعضی از افراد هم ممکن برای قوت روزشان لنگ باشند؛ امّا در برخورد با آنها می بیند وجودش نور است، اگر چه لباس بی ارزشی هم به تن دارد نور بندگی در او پیداست.

دید ای خواهم که باشد شه شناس

تا شناسد شاه را در هر لباس

به امام صادق علیه السلام عرض کرد آقا برایم یک استخاره بفرمایید.(4) حضرت برایش استخاره کردند. فرمودند بد است این کار را نکن. امّا آن مرد بر خلاف استخاره حضرت رفتار کرد. بعد مدتی برگشت و گفت: آقا این چه استخاره ای بود کردید؟ حضرت فرمودند: چطور؟