کتابخانه بالقرآن

منبر و محراب صفحه 36

صفحه 36

ص:45

1- در دفتر چهارم مثنوی معنوی آمده: قصه آن دباغ کی در بازار عطاران از بوی عطر و مشک بیهوش و رنجور شد آن یکی افتاد بیهوش و خمید/چونک در بازار عطاران رسید بوی عطرش زد ز عطاران راد/تا بگردیدش سر و بر جا فتاد هم چو مردار اوفتاد او بی خبر/نیم روز اندر میان رهگذر جمع آمد خلق بر وی آن زمان/جملگان لاحول گو درمان کنان آن یکی کف بر دل او می براند/وز گلاب آن دیگری بر وی فشاند او نمی دانست کاندر مرتعه/از گلاب آمد ورا آن واقعه آن یکی دستش همی مالید و سر/وآن دگر کهگل همی آورد تر آن بخور عود و شکر زد به هم/وآن دگر از پوششش می کرد کم وآن دگر نبضش که تا چون می جهد/وان دگر بوی از دهانش می ستد تا که می خوردست و یا بنگ و حشیش/خلق درماندند اندر بیهشیش پس خبر بردند خویشان را شتاب/که فلان افتاده است آن جا خراب کس نمی داند که چون مصروع گشت/یا چه شد کور افتاد از بام طشت یک برادر داشت آن دباغ زفت/گربز و دانا بیامد زود تفت اندکی سرگین سگ در آستین/خلق را بشکافت و آمد با حنین گفت من رنجش همی دانم ز چیست/چون سبب دانی دوا کردن جلیست چون سبب معلوم نبود مشکلست/داروی رنج و در آن صد محملست چون بدانستی سبب را سهل شد/دانش اسباب دفع جهل شد گفت با خود هستش اندر مغز و رگ/توی بر تو بوی آن سرگین سگ تا میان اندر حدث او تا به شب/غرق دباغیست او روزی طلب پس چنین گفتست جالینوس مه/آنچ عادت داشت بیمار آنش ده کز خلاف عادتست آن رنج او/پس دوای رنجش از معتاد جو چون جعل گشتست از سرگین کشی/از گلاب آید جعل را بیهشی هم از آن سرگین سگ داروی اوست/که بدان او را همی معتاد و خوست الخبیثات الخبیثین را بخوان/رو و پشت این سخن را باز دان ناصحان او را به عنبر یا گلاب/می دوا سازند بهر فتح باب مر خبیثان را نسازد طیبات/درخور و لایق نباشد ای ثقات چون ز عطر وحی کر گشتند و گم/بد فغانشان که تطیرنا بکم رنج و بیماریست ما را این مقال/نیست نیکو وعظتان ما را به فال گر بیاغازید نصحی آشکار/ما کنیم آن دم شما را سنگسار ما بلغو و لهو فربه گشته ایم/در نصیحت خویش را نسرشته ایم هست قوت ما دروغ و لاف و لاغ/شورش معده ست ما را زین بلاغ رنج را صدتو و افزون می کنید/عقل را دارو به افیون می کنید

اما یک مرتبه غش کرد و افتاد. هر کاری کردند به هوش نیامد. رفیقش گفت: من مشکلش را حل می کنم. مقداری کثافت آورد و گذاشت دم بینی این رفیقش، او نیز فورا به هوش آمد. گفتند: معجزه کردی؟ گفت: نه بابا! ما چهل سال توی چاه کثافتیم. الان که بوی عطر به دماغش خورد غش کرد.

بعضی ها اینقدر حرام خوردند که اگر حلال بخورند مریض می شوند.

مرحوم آشیخ عبدالکریم حائری-رضوان الله علیه- به باغی دعوتش کردند. یک سینی انگور گذاشتن جلوش. ایشان نگاه کرد و نخور. اطرافیان هم منتظر بودند آقا افتتاح کند. این بزرگوار گفت من میل ندارم؛ بعد رویش را کرد به باغبان و فرمود: این انگورها مال باغ