منبر و محراب صفحه 45

ص:54

لذت بردن گناه کرده امّا کسی که نماز نخواند مگر نماز نخواندن چقدر لذت دارد؟! جز اینکه خواسته است بی احترامی کند به خدا(1)

یک چیزی را هم عرض کنم. همان طور که نماز نخواندن بی احترامی به خداست، دیر خواندن نماز هم بی احترامی به خداست.

نماز در مرحله اول رعایت ادب است، نه عشق بازی با خدا. نماز در مرحله اول سختی دادن به خود است، نه خوشی داشتن معنوی!

خداوند متعال می دانست ما عاشق او نیستیم. خداوند متعال می دانست ما عارف او نیستیم. خداوند متعال می دانست با چهل سال عبادت کم کم آدم شیرینی ِ گفتگوی با خدا را به دست می آورد. کسی که می گوید: من وقتی نماز خوب می خوانم که شیرینی عبادت کردن را به دست بیاورم. چه کار کنم شیرینی عبادت کردن را به دست بیاورم؟ دنبال نماز که نیست؛ دنبال هوسرانی است. می خواد همه ی زندگیش شیرین باشد! فکر می کند نماز خواندن مثل کارتون تام و جری است که بنشیند پایش و از تماشایش لذت ببرد. اگر خدا می خواست، نماز را برای همه آدم ها شیرین قرار می داد. اتفاقاً خدا با نماز حال آدم ها را گرفته است.

استاد دانشگاهی پرسید: بچه من نماز نمی خواند؛ یعنی کاهل است. کم نگذاشتیم تو تربیتش حاج آقا! شما بفرمایید چه کنیم؟

گفتم: نماز را به پسرت چگونه معرفی کردی؟ گفت: بالأخره معرفی کردیم گفتم: نه بگو چطور؟ گفت: حاج آقا چه بگویم، گفتیم نماز عبادت است [و کم کم رسید به این جملات] نماز خواندن عشق بازی با خداست، مناجات با محبوب است، راز و نیاز با رب