منبر و محراب صفحه 52

ص:61

قرار نمی دهد(1). معلوم می شود در این نماز اسرار زیادی هست؛ منتها نکته بسیار مهمی که در جلسه قبل هم متذکر شدیم، این بود که تا می گویند نمازِ خوب، ذهنتان به نمازهای اولیای خدا نرود. هیچ کار ما شبیه اولیای خدا نیست که حالا نمازمان بشود مثل نماز امیرالمؤمنین علیه السلام معمولاً می خواهند ما را نصیحت بکنند به ما می فرمایند: این چه نمازی هست! امیرالمؤمنین هنگام وضو گرفتن رنگ چهره اش می پرید از خوف خدا(2). خب اینجور تبلیغات کردن در مورد نماز پاک ما را نا امید می کند. ما هیچ موقع اینجور نخواهیم شد.

یادم هست در جبهه های جنگ شهید آیت الله دستغیب; درباره نماز رزمندگان می فرمود: من حاضرم هفتاد سال عبادت خودم را بدهم دو رکعت نمازِ پای خاکریز بچه های رزمنده را به من بدهند، تا با خیال راحت از این دنیا بروم. بچه های رزمنده ای که خب عبادت هایشان خیلی عزیز بود برای خدا. ما آنجا بودیم با یکدیگر بحث می کردیم. یکبار با هم گفتگو کردیم که بچه ها تا حالا سر سجاده ی عبادت رنگتان پریده از خوف خدا؟ همان بچه های نازنین می گفتند: نه، بعدش هم شهید می شدند.

خب این که انسان رنگش بپرد درِ خانه ی خدا از خشیت الهی کار ساده ای نیست. ما به قدری با خدا فاصله داریم که خیلی هنر کنیم، گاهی دلمان تنگ بشود برای خدا! خشیت، کار عارفانه نسبت به حضرت حق است. نماز امیرالمؤمنین علیه السلام را آدم در نظر می گیرد دیگر از خودش ناامید می شود.