منبر و محراب صفحه 53

ص:62

نماز خوب خواندن

خب برای اینکه ما نماز خوب خواندن را آغاز کنیم و فرا بگیریم باید جلوی قدم خودمان را نگاه کنیم؛ ببنیم ما چه قدمی می توانیم برداریم. ما بخواهیم یک قدم جلو برداریم در نمازمان باید چه کار کنیم؟ نماز را به مرور باید آباد کرد و به صورت عالی اجرا کرد.

قدم اوّل در نماز خوب خواندن

قدم اول در نمازِ خوب خواندن، نماز مؤدبانه خواندن است. نماز مؤدبانه خواندن یعنی چه؟ یعنی خدایا من حال دارم یا ندارم، عشق به تو دارم یا ندارم، از تو می ترسم یا نمی ترسم، زورم می آید نماز بخوانم یا زورم نمی آید، به هر حال من باید ادب رعایت بکنم. عین یک سربازی که در پادگان به او می گویند: از امروز فرمانده ی خودت را دیدی پا می کوبی و دستت را می بری بالا. وقتی کلاه سرت هست سلام نظامی می دهی. وقتی آمدی جایی که سقف است، کلاهت را بر می داری. وقتی فرمانده ات خواست برود، تا فرمانده نرفته تو نباید حالت راحت باش داشته باشی. خواست پاهایش را جابجا کند، باید قبلاً فرمانده اش به او گفته باشد: آزاد باش. اینها را به سرباز یاد می دهند از فردا هم شروع می کند اجرا کردن. اجرا هم نکند یک کشیده می خوابانند توی گوشش. من از شما می پرسم ارتش های جهان چرا این کار را می کنند؟ چند شب پیش مثال زدم مثل ارتش های جهان؛ ولی چرایش را نگفتیم؛ چون در جلسه قبل، چرای ادب در نماز را عرض کردم، حالا چرای ادب در ارتش های جهان را هم خدمت شما عرض بکنم.

علّت سخت بودن دستورهای نظامی

چرا در ارتش های جهان اینقدر سخت گیرانه رفتار می کنند؛ ولی در بانک لازم نیست کارمند بانک مقابل مسئول و مدیر بانک پا بکوبد، دست هایش را بالا ببرد و سلام نظامی بدهد؟ چرا وقتی رئیس سوپر مارکت به شاگردش دستور می دهد، شاگردش مثل سرباز پا نمی کوبد و سلام نظامی نمی دهد؟ آنجا راحت ترند، چرا در ارتش های جهان سخت گیری می شود؟ چون در ارتش های جهان دستور نهایی که هنگام جنگ می خواهد داده بشود، دستور مرگ و زندگی است. دشمن دارد گلوله می زند، فرمانده می گوید برو جلو سرباز! سرباز جلو می رود. جانش را دوست دارد؛ امّا هنگامی که فرمان فرمانده رسید، مرگش را