منبر و محراب صفحه 57

ص:66

شاید بگویید: خب اینها که خوب است، چه ایرادی دارد؟ می دانید چه فاجعه ای می شود خدایی که عظمت نداشت. همه می خواهند، دوستش داشته باشند؛ ولی هیچ کس دوستش نخواهد داشت. همه دوست دارند عاشق این خدای عشق پرور باشند؛ ولی کسی عاشق خدایی که عظمت ندارد نخواهد شد.

اول باید عظمت خدا را در دلت جای دهی؛ از او باید حساب ببری؛ کم کم خوف از خدا هم در دلت می نشیند. آقا من از خدا نمی ترسم چه کار کنم؟ حتماً سر نماز سرت را خاراندی، حتماً چشم هایت را این ور و آن ور گرداندی، حتماً کلمات نماز را مؤدبانه نگفتی، شسته و رفته اداء نکردی. خدا خیلی نازنین است می تواند بیاید یک تو گوشی به ما بزند تا حساب دستمان بیاید؛ امّا خدا می فرماید نه این خودش باید بفهمد، خودش باید این کار را انجام بدهد.

هر کسی عظمت خدا به دلش نشست عشقی به خدا پیدا می کند که ما فقط حرفش را می زنیم.

این آیه قرآن را همه شنیدید "ادعونی استجب لکم"(1) چون پر از مهربانی است. همه هر چه آیه ی مهربانی است بلد هستند. "من را بخوانید تا من جواب بدهم". حالا اگر راست می گویید بقیه آیه را بخوانید، ببینم چرا بلد نیستید؟ چون "إنّ الّذین یستکبرون عَن عبادتی سَیدخلون جَهَنّم داخرین"؛ کسانی که تکبّر بورزند در مقابل عبادت من، من آنان را با خواری به جهنم خواهم برد. چرا خدا صدایش بلند می شود؟ بقیه ی همین آیه است.

می دانید چرا خدا در آیه کریمه می فرماید: "ادعونی استجب لکم"؛ من را بخوانید من اجابت می کنم جوابتان را می دهم. بعد بلافاصله می فرماید: کسانی که تکبّر بکنند و نیایند در خانه ی من، من آنها را به سبب تکبرشان با خواری به جهنم خواهم برد. [اگر دیگران را عادی به جهنم می برم من خدا هستم که دارم به تو می گویم من را صدا بزن که به تو جواب بدهم، سرت را انداختی پایین داری می روی؟ می خواهی تکبّر کنی به من؟]

تو مجلس ختم یک بچه سینی خرما جلویت گرفته می گوید بفرمایید. رد نمی شوی از