منبر و محراب صفحه 64

ص:73

آداب زیارت

یکی از آداب زیارت، سفارشی است که فرموده اند: "زُر فانصرف"؛(1) زیارت کن زود برگرد. اگر می بینی زیاد در حرم بمانی حال و هوای حرم برایت کم می شود برو خانه، برو هتل. چند روز برو زیارت و برگرد. بگذار ابهّت و عظمت و حلاوت حرم برایت از بین نرود. بگذار یک جایی داشته باشی که وقتی آمدی دلت آباد بشود. به ما سفارش فرمودند حرم نمانید که از چشمتان بیافتد. خب این یک سفارشی است برای آدم های ضعیف. این سفارش را برای حرم برای نماز نمی شود اجرا کرد؛ چون من بارها به خدا گفتم: خدا بگذار من گاهی نماز نخوانم، عوضش نماز پیش من شیرین بشود. خدا می فرماید: نمی خواهد، نماز عبادتی است که باید همیشه بخوانی، دنبال شیرینی اش نباش، دنبال عوض کردن خودت باش. حرم را که خدا مجبور نکرده همیشه بروی؛ امّا نماز را مجبور کرده که همیشه بخوانی، نماز را چون همیشه می خوانیم شیرینی اش از ما گرفته می شود. خدا هم می داند که شیرینی اش گرفته می شود. چه چیزش باقی می ماند؟ ادبش.

شرط تأثیرگذاری نماز

قدیم ها، معلم می خواست بچه ها را بزند، بعضی بچه ها می ترسیدند، دست هایشان را می کشیدند. می خواستند فرارکنند، اینها هیچ وقت با چوب معلّم ادب نخواهند شد. ببخشید من اینجوری مثال می زنم، بعضی ها نماز برایشان تلخ است. می خواهند نماز بخوانند عین کسی که می خواهد چوب بخورد به هر بهانه ای روحش از نماز فرار می کند.

اگر نماز برای کسی خسته کننده است و می خواهد زود نماز را تمام کند، یک "سبحان ربی العظیم و بحمده" دیگر بگوید. مگر چقدر خدا چوبش دردناک است؟ نترس؛ از نماز فرار نکن، فقط دنبال شیرینی اش نباش که اگر فقط دنبال شیرینی اش باشی می گویی هر وقت شیرین شد می خوانم؛ تلخی اش را بپذیر.

شرط اینکه نماز به آدم ادب بدهد این است که آدم بپذیردش. حال نداشتی بلند شو بایست محکم نمازت را بخوان، دیدی وضو را تند می گیری بگو صبر کن، آرام وضو بگیر. از اول با خودت لج کن. این را می گویند جهاد با نفس. برای نماز، جهاد با نفس نمی کند و