منبر و محراب صفحه 66

ص:75

امیرالمؤمنین علی علیه السلام می فرماید: "عَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَ، (فَ یعنی پس) فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْیُنِهِمْ" غیر خدا یعنی دنیا، پیش چشمشان خوار می شود.

اوّل عظمت خدا را پیش خودت جا بینداز. چه جوری؟ نماز مؤدبانه بخوان. خودت معرفت داشته باش و حساب ببر. خدا که به قلبت نشست. "فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْیُنِهِمْ" نتیجه اش چه می شود "فَهُمْ وَ الْجَنَّهُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا"؛ او انگار بهشت را دارد می بیند"وَ هُمْ وَ النَّارُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا"؛ جهنّم را انگار دارد می بیند. او جهنّم و بهشت را می بیند؛ آن وقت شما می گویید درون دل من را می بیند! آن طرف دیوار را می بیند!

دو نمونه از نمازگزاران با ادب

آقای خوبی با اصرار رفته بودند خدمت یکی ازعرفا، (آن عارف هر کسی را راه نمی داد) کسی که در جلسه بود به بنده می فرمود: آن عارف به ایشان ذکری دادند. فرمودند: این برنامه را در هفت ماه اجرا کن به خیلی از نتایج می رسید. گفت: آقا بعد از هفت ماه چی؟ گفت: حالا شما فعلاً این هفت ماه را اجرا کن. رفت و ایشان که در جلسه حاضر بود، می گفت: من به آن عارف بزرگوار گفتم ایشان که شما را به این سادگی گیر نمی آورد؛ چرا ذکر هفت ماهه به او دادید؟ برای یکی دو سال برنامه اش را می گفتید. فرموده بود: آخر ایشان که بیشتر از هفت ماه زندگی نمی کند! من چگونه ذکر یک ساله بدهم؟

حاج سید احمدآقا با چند تن از نزدیکان، بعد از رحلت حضرت امام خدمت حضرت آیت الله العظمی بهاءالدینی رسیدند. عرضه داشتند که خانم حضرت امام ناراحت و غمگین اند برای امام، چیزی بگویید ما به ایشان بگوییم تا تسلّی پیدا بکنند. آقای بهاءالدینی فرموده بودند: اتفاقاً من دیروز سه ساعت با امام جلسه داشتم! امام در بهشت هستند. "فَهُمْ وَ الْجَنَّهُ کَمَنْ قَدْ رَآهَا"، کاری ندارد، چرا؟ چون "عَظُمَ الْخَالِقُ فِی أَنْفُسِهِمْ فَصَغُرَ مَا دُونَهُ فِی أَعْیُنِهِم" ؛ اهمیت ندهی به دنیا، ببین دنیا چگونه جلوی چشمت خوار می شود.

چگونه اهمیت ندهم؟ چطور دل از دنیا بکنم؟ همه ی بدبختی های ما نتیجه ی دل بستن به دنیاست. همه ی گرفتاری ها، اعصاب خوردی ها، افسردگی ها. شیعه مؤمن قرصِ رفع اضطراب و افسردگی بخورد؟! زخم معده و اثنی عشر بگیرد؟ برای چه چیز؟ چه خبر است؟ آدم این بی دینی را کجا ببرد؟ خدا مگر نیست؟ قدیم ها می گفتند: "أَلا بِذِکْرِ اللَّهِ