منبر و محراب صفحه 68

ص:77

نماز اول وقت کشته است. من از کجا اطمینان پیدا کنم امروز از من خوشت آمد، فردا از کس دیگری خوشت نیاید؟ من نه خودم خدا را می شناسم نه پیغمبر را؛ امّا می خواهم شوهری داشته باشم که آدم بماند برای من. تو که به خدای خودت معتقدی چرا حرفش را گوش نمی کنی؟ از سرِ هوسرانی؟ من با مردِ هوسران نمی توانم زندگی کنم. تو اگر خودت را زیر پای نماز له نکرده باشی عاشق پیشه هم نیستی دروغ می گویی!

این سخنرانی من زیاد اینجا نمی گیرد؛ ولی این سخنرانی وسط لندن، وسط شهرهای اروپایی می گیرد. آنجا بدبختی کشیده اند از مردمِ نامرد، از بی مهری های همدیگر. آنجا برای همه ثابت شده است که همه نامردند. برای همه ثابت شده که از محبّت خبری نیست. آن چیزی که تو الان داری تِلِک تِلِک می روی در مسیر معصیت و بی نمازی، غرب تا آخرش را رفته است و بدبخت شده. حاضر است با سگ و گربه و موش زندگی بکند با مردش یا زنش زندگی نکند! همه به هم خائنند. هیچ کس به هیچ کس نمی تواند محبّت بکند. این بلائیست که یهودی های صهیونیزم، سر مسیحی های بدبخت آوردند.

در دلی می توانی محبّت پیدا کنی که علیه خود قیام کرده باشد. در دلی می توانی عشق پیدا کنی که علیه هوس خود قیام کرده باشد. حداقل اقدام علیه خود.

نماز راه مبارزه با نفس

جوانان سؤال می کنند: آیا می شود در غیر نماز، مبارزه با نفس بکنیم؟ مگر مبارزه با نفس سرِ نماز است فقط؟

می گوییم: بفرمایید شما کجاها مبارزه با نفس کردید؟

_ یک جایی چراغ قرمز بود. می خواستم گاز را بگیرم و بروم؛ امّا مبارزه با نفس کردم و ایستادم؛ البته پلیس هم بود سر چهار راه.

تحویل گرفتید؟ هر جا، هر جا مبارزه با نفس کردی، یک کار خوب انجام دادی بیا من برایت ثابت بکنم شیله پیله دارد؛ یا پلیس سرِ چهار راه ایستاده بوده یا یک مزّه ای در آن کار بوده است. تا یک جایی طمع به منفعتی نداشته باشی، از ضرری نترسی، مگر کار می کنی؟ مگر علیه خودت اقدام می کنی؟ این نماز است که هیچ مزه ای برایت ندارد.