منبر و محراب صفحه 72

ص:81

شروع کردیم با این دوستانمان صحبت کردن، که به مرور صورت هایشان گل انداخت. گفتم: "آقای رئیس زندان شما هم می شود وقتی سرِ نماز می ایستی یادت برود رئیس زندانی، کی می خواهند برت دارند، تا کی می خواهند نگهت دارند، کی می خواهی حقوق بگیری، کی می خواهی بروی خانه؟ آقای رئیس زندان یک دفعه ای خودش را جمع کرد و گفت: بله، بله حاج آقا. به روحانی که می آمد ظهرها برای نماز گفتم: حاج آقا، عذر می خواهم درس پس می دهم، شما هم می شود سرِ نماز یادت برود خانم چه گفته اند بخرید. مشکلِ فلانی چیست، همه چیز یادتان برود؟"

من اینها را که به روحانی و رئیس زندان گفتم، این زندانی ها گل از گلشان باز شد. بعد خودشان می گفتند: "یک نفر آمده سخنرانی کرده به ما یک حرفی زده که دارد به همه می زند."

بعد دیدم عکس حضرت امام هست. ادامه دادم: امام، می شود سرِ نماز یادتان برود رهبرِ انقلاب هستید، همه ی امیدهای عالم به شما بسته شده است، فقط سرِ نماز بگویید من عبد خدا هستم و دیگر هیچ؟ گفتم: مردم امام اینجوری بود. عکس مقام معظم رهبری بود، گفتم: آقا می شود عالم را فراموش بکنید سرِ نماز بگویید خدا من عبد تو هستم؟ گفتم: نمی خواهم تبلیغ آقا را بکنم؛ولی آقا اینجوری هستند.

خاطرهای از مقام معظم رهبری و حضور قلب

یکی از رفقا می فرمودند که زمانِ تبعید آقا در یکی از روستاها، وقتی که، اطراف کرمان، داشتیم نماز می خواندیم (آن موقع آقا امام جماعت یک مسجدی تو مشهد بودند، نه رهبرِ انقلاب و رئیس جمهور)، بچه بزی پیدایش شد و پرید بین صف ها، ما که خندیدیم و نمازمان بهم خورد. آقا نمازشان را ادامه دادند و بز هم رفت. نماز ایشان که تمام شد، ما گفتیم: دیدید آقا چه شد؟ آقا فرمودند: چه شد؟ بابا نمازمان باطل شد. فرمود: چرا نمازتان باطل شد؟ آقا بزغاله نماز ما را باطل کرد. آقا فرمود: کدام بزغاله؟من که ندیدم.