منبر و محراب صفحه 76

ص:85

بحثمان را اینجوری آغاز کردیم که سخن ما با نماز خوان ها هست آنها اگر خوب نماز بخوانند بی نماز ها کشته مرده ی نماز خواهند شد.

اصلاح دیدگاهمان به نماز

اجازه بدید اول نگاهمان به نماز را اصلاح بکنیم، بعد یک نماز خوب را توضیح دهیم.

ما نباید به قله نماز خواندن نگاه کنیم که از مقاصد نماز خوب ناامید بشویم. مثل اینکه به بعضی ها می گویند: نماز بخوان! می گوید: نماز!! علی علیه السلام باید نماز بخواند و بس. با این حرف از زیر بار نماز در می رود. می خواهد یک حرف حق بزند، چهارتا حرف باطل از آن نتیجه می گیرد. این حرف را شیطانِ رجیم بر زبان آنها انداخت.

نماز به من و تو بسیار منافع می رساند. چرا از نماز بهره نبری؟ چرا به قله نگاه کنی و نا امید بشوی، زیر پایت را نگاه کن یک قدم بردار.

برای نماز خوب خواندن گفتیم اول نگاهمان را نسبت به نماز تغییر بدهیم. نماز ما یک عبادت مؤدبانه هست. نماز در قدم اول رعایت ادب است، نه ابراز محبت به پروردگار عالم.

خدایی که می داند ما اکثراً با نماز رابطه قشنگی نداریم چرا این نماز را برای ما واجب کرده است؟ آیا بهتر نبود خدا صبر کند، ما عاشق بشویم ما عارف بشویم آنگاه بفرمایند نماز بخوانید؟ خدایا! تو می دانی که این بنده های تو عشق نمی کنند از نماز خواندن، چرا نماز را واجب کردی؟ تو که می دانی بندگان تو عموماً توجّه سر نماز پیدا نمی کنند، چرا بر آنان نماز را واجب کردی؟

خدا می فرماید: من می دانم که اینگونه می شود، خودم انسان را خلق کردم. من نخواستم اینها بیایند از چهارده سالگی عارفانه نماز بخوانند؛ من خواستم اینها مؤدبانه نماز بخوانند.

معنای ادب

ادب یعنی اینکه آدم ممکن است حال عشق بازی و محبت نداشته باشد؛ امّا اگر ادب داشته باشد به همسایه اش که می رسد سلام می کند و حالش را می پرسد. آیا او عاشق همسایه هست که حالش را می پرسد؟