منبر و محراب صفحه 84

ص:93

بابا من که بَبَعی نیستم، من آدمم. این "الله اکبر" برای من است. یاد می گیرد که مثل بقیه موقع اذان مشغول چریدن نباشد.

گوسفندها بغلش شروع می کنند بع بع کردن و همینجوری علف خوردن او دارد نماز می خواند. یاد می گیرد مستقل بودن را، غیر بقیه بودن را، من چرا باید مثل بقیه باشم؟

خدمت آموزش و پرورشیان عزیز بودم گفتند: ما چه جوری تعلیمات دینی به بچه ها آموزش بدهیم؟ گفتم خواهش می کنم شما تعلیمات دینی به بچه ها آموزش ندهید، شما کارهای دیگری بکنید. یکی از کارایی که انجام می د هید این باشد که به بچه ی من مستقل بودن را یاد بدهید. بچه ی من از مدرسه بیرون آمد بگوید: یعنی چه آدم مثل بقیه باشد. تا یکی مسخرش کرد بترسد، جا بزند، برای لبخندِ چهارتا رفیقش دنبال هرزگی بیافتد. به بچه من استقلال یاد بدهید تا خداپرستی را راحت بپذیرد.

مستقل باش!

آمار گرفتند که هفتاد درصد از خانوم هایی که چادر را برداشتند و تبدیلش کردند به حجاب ضعیف تر، از ترس تمسخر دیگران اینگونه شده اند. تو چه کار داری به تمسخر دیگران، مستقل باش!

فرمود: "تو از دوستان خاص ما نیستی اگر مردم شهرت هزار نفر یا بیشتر باشند و به تو لبخند زدن و گفتند تو آدم خوبی هستی خوشحال بشوی! و اگر مردم شهرت به تو بگویند تو آدم بدی هستی ناراحت بشوی!" تو چه کار به حرف مردم داری! (1)کسی از دوستان خاص ما است که مستقل باشد. آنجایی که همه ی مهمان ها نشستند اذان می شود