منبر و محراب صفحه 9

ص:18

تا زمین از عرق پیشانی او تر می شد.(1) از بس سجده طولانی بود روایت دارد در شبانه روز هزار رکعت نماز می خواند.(2)

محنت قرب ز بعد افزون است

دلم از محنت قربش خون است

هست در قرب همه بیم زوال

نیست در بعد جز امید وصال(3)

کسی که دور است یک غم دارد؛ امّا کسی که رسیده همه ش اشک می ریزد که مبادا از نظر معبود بیفتد. برای همین بود آنهایی که مقرب شدند سوز و گدازشان در دل شب بیشتر بود.

ذکر مصیبت

نوشته اند هر چه ساعت شهادت ابی عبدالله الحسین نزدیک تر می شد، نور صورت حسین برافروخته تر می شد چرا؟

لحظه ی وصل چون شود نزدیک

آتش عشق تیزتر گردد

مرحوم سید مهدی قوام_رضوان الله علیه_ می فرمودند: این که روایت دارد ابی عبدالله در رحم مادر می گفت: "انا العطشان"(4). حسین تشنه ی آب نبود. در رحم مادر هم معنا ندارد. ابی عبدالله تشنگی لقای حق را داشت. از همان لحظه ای منتظر بود که روز عاشورا بشود و صورت را بگذار روی خاک و بگوید "الهی رضاً برضائک صبر علی البلائک لامعبود سواک یا غیاث المثتغیثین".