منبر و محراب صفحه 90

ص:99

حکمت وجودِ آنها را فرا می گیرد و از ابعاد مختلف به وجودِ خاطی خودشان نگاه می کنند؛ لذا حرف های تازه ای برای گفتن دارند.

بعضی که اهل عمل هستند از این تکرار ملول نخواهند شد؛ برای اینکه در حال تمرین اند، مثل تمرین یک ورزشکاری که خودش را وادار می کند به انجام افعالی که در نهایت بعد از مدتی نتیجه بگیرد.

ما یا باید عشق عاشقان را داشته باشیم تا از تکرار هر شبِ عبادت خسته نشویم، یا فهم عارفان و حکیمان را داشته باشیم تا از سخن گفتن طولانی و مکرّر درِ خانه خدا آمدن خسته نشویم، یا اراده و عقل اهل مبارزه با نفس را در وجود خودمان ببینیم که بتوانیم یک برنامه تمرینی دراز مدت را در وجود خودمان دنبال کنیم.

معجزه انس

من وقتی از کنار دیوار مدرسه ای که به آن هیچ علاقه ای ندارم مکرّر عبور کنم، به یاد آن دبستانی می افتم که هر روز شاید با اجبار از کنار آن در و دیوار عبور می کردم، غم دلم را می گیرد؛ غمی که توأم با محبّت هست و احساس می کنم به آن در و دیوار علاقه دارم. خدایا! به من توفیق عبادت بده. خدایا هر شب به من توفیق مناجات و حاضر شدن کنارِ درِ خانه ی خودت را عنایت کن تا اُنس در من نفوذ کند، تا کم کم احساس علاقه کنم به بارگاه با عظمتت. اگر در و دیوارِ مدرسه ای بتواند هر روز در مقابل چشم من قرار بگیرد و کم کم در میان خاطرات من جایگاه باشکوهی پیدا بکند، آیا بارگاه ربوبی تو از راه اُنس، به وجود من راه پیدا نخواهد کرد؟ آیا محبّت تو در دل من نخواهد نشست؟ اگر من هر شب برای "الهی العفو" گفتن درِ خانه ی تو حاضر بشوم کم کم محبّتِ به این کلمات، وجود من را پُر نخواهند کرد؟ خدایا! من را مأنوس به عبادت خودت قرار بده که اُنس راحت ترین راه برای پیدا کردن محبّت به مناجات توست.

والسلام علیکم و رحمت الله و برکاته.