نماز در ادیان صفحه 147

ص:158

در آسمانی! نام تو مقدس باد. ملکوت تو بیاید. اراده تو چنان که در آسمان است، بر زمین نیز کرده شود. نان کفاف ما را امروزه به ما بده و قرض های ما را ببخش، چنان که ما قرض داران خود را می بخشیم. و ما را در آزمایش میاور، بلکه از شریر ما را رهایی ده، زیرا ملکوت قوت و جلال تا ابدالآباد از آنِ توست. آمین. "(1)

در این فراز از _انجیل متی_، دو نکته قابل توجه است؛ نخست اینکه در زمان ایشان یهودیان نماز می خواندند و نماز، شکلی از نیایشِ کاملاً شناخته شده و رایج بوده است. دوم اینکه حضرت عیسی علیه السلام اصل ضرورت نماز را تأیید می کند، اما به نماز ریاکارانه یهودیان خرده می گیرد و خود، به تعلیم دعا برای نمازی جدید می پردازد. دعایی که حضرت عیسی علیه السلام در این فراز از _انجیل_ به پیروان خود می آموزد، به "نیایش خداوند" معروف است و مهم ترین دعایی است که در نمازهای فردی و گروهی مسیحیان از ابتدای مسیحیت تا به حال خوانده می شود.

پیش تر ذکر شد که واژه "prayer" در زبان انگلیسی مشترک لفظی میان "ذکر"، "دعا" و "نماز" است؛ از این رو، در بسیاری از موارد در متون مسیحی، وقتی سخن از "prayer"