نماز در ادیان صفحه 155

ص:166

1- کانون یوحنای رسول، اسناد و مباحثی درباره تاریخ کلیسای شرق ، ص122 .
2- Tierce.
3- اعمال رسولان ، باب 2، آیه 15.
4- همان، باب 10، آیه 9.
5- همان، باب 3، آیه 1.
6- کانون یوحنا، اسناد و مباحثی درباره تاریخ کلیسای شرق ، ص141.

سنت رسالتی آن را به لحظات اساسی رنج مسیح پیوند می دهد: تصلیب به سومین ساعت، ظلمات حاکم بر جهان به ششمین ساعت و مرگ عیسی به نهمین ساعت. اثر این تعبیر در اغلب آیین های شرقی هم دیده می شود.

البته دو وقت از نمازها مهم تر از سایر اوقات است؛ یکی بامداد و دیگری شامگاه (غروب). از دید مسیحیان نیایش، حمد و ثنا (ستایش) به هنگام دمیدن خورشید در واقع بزرگداشت رستاخیز شکوهمند مسیح است، در حالی که نیایش شامگاهی به هنگام غروب، یادآور پایین کشیدن صلیب و خاک سپاری برای آرامش هفته خداوند است که هر مسیحی در آن مرگ شریک است. برای همین است که در آیین کلدانی هر روز در این لحظه، سرودهای طویل با ترجیع بندهایی را به افتخار شهدا می خوانند.

عبادت هفتگی

در سال 155 میلادی، قدیس ژوستین به امپراتور مشرک آنتونیوس پیوس (138_161) نامه ای نوشت و آنچه مسیحیان انجام می دادند، شرح داد:

در روزی که ما آن را روز خورشید می نامیم، همه ساکنان شهر یا روستا در مکان واحدی گرد هم می آیند. زندگی نامه های رسولان و نوشته های انبیا را تا آنجا که وقت اجازه دهد،