نماز در ادیان صفحه 183

ص:194

1. یَسْنه ها؛ به معنای "پرستش" است. هفده سرود از این یسنه ها "گاتها" یا "گاهان" نامیده می شود که به گفته محققان غربی تنها قسمتی از _اوستا_ست که می تواند سروده خود زردشت باشد؛ از این رو، این بخش بیشترین اهمیت را در _اوستا_ برای زردشتیان دارد. سایر بخش های _اوستا_ افزوده های علمای بعدی و به ویژه مغان (مجوس) است.

2. یَشْت ها؛ به معنای "پرستش" و "قربانی کردن" است. سرودهایی در ستایش مظاهر طبیعت و نیز دعاهایی حرزگونه است.

3. ویسْپرَد؛ به معنای "دستورالعمل ردان (دین آگاهان) " است. این بخشش، مجموعه ای از سرودهای دینی است.

4. خُرده اوستا یا اوستای کوچک؛ آن بخشی از سرودهای اوستاست که در جشن ها و مراسم مذهبی خوانده می شود. آنچه در نمازها باید خوانده شود، در این قسمت آمده است.

5. وِنْدیداد؛ به معنای "قانون ضد دیو" است. مجموعه ای از احکام اولیه و اساسی دین زردشت، به همراه فلسفه برخی از آن هاست.

زردشتیان، علاوه بر _اوستا_، متونی به زبان پهلوی دارند که مهم ترین آنها _دینکرد_ و _بندهش_ است.