نماز در ادیان صفحه 201

ص:212

آتش "آدُران" یا "آدُریان" که در همه شهرهای زرتشتی نشین وجود دارد و در آنها جشن های گروهی زرتشتی برپا می شود؛ سوم، آتش "دادگاه" یا "درِمهر" که معمولاً در ده ها برپاست. در ایران باستان برترین آتشکده ها عبارت بودند از: آتشکده آذرفرنبغ (از آنِ موبدان)، آتشکده آذرگشسب (از آن نظامیان) و آتشکده آذر بُرزین مهر (از آنِ کشاورزان و افزارمندان).(1)

در آتشکده کانون ویژه ای برای افروختن آتش وجود دارد که جز آتربان یا موبد نگهبان آتش، کسی دیگر حق ورود به آن مکان را ندارد. آتربانان که به طرف آتش می روند، باید "پنام" یعنی دهان بند ببندند تا دم آنان آتش مقدس را نیالاید. در سمت راست آتش گاه اتاقی وسیع و چهارگوش قرار دارد که به قسمت های متعدد و مساوی تقسیم شده است و هر یک را برای کار خاصی در نظر گرفته اند. این اتاق را "یزشن گاه" یعنی مکان تشریفات عبادت می گویند. پیش از ورود به یزشن گاه، دست و روی خود را با آب شسته و قسمتی از _اوستا_ را تلاوت می کنند. سپس کفش ها را از پا بیرون آورده و به اتاق اصلی داخل می شوند و در برابر آتش دان مقدس نماز برده و هدیه و نیازی با مقداری چوب صندل به موبد تقدیم می دارند و در برابر،